Sunday, August 26, 2012

ഓണച്ചിത്രങ്ങള്‍ ...




ചിങ്ങം  പുലരുന്നത് ഞാനറിയുന്നത് അത്തം വിരുന്നെത്തി എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോഴാണ്. മലയാളി ആണെങ്കിലും മലയാള മാസങ്ങളെ കുറിച്ച് അത്ര അറിവേ ഉള്ളു. അത്തം വെളുത്തു പുലരുന്ന പ്രഭാതത്തെ ആശാന്‍ സൂര്യന്‍ തന്‍റെ പ്രഭയില്‍ കുളിപ്പിച്ച് ഭൂമി ആവോളം പൂവുകൊണ്ട് പുതപ്പിച്ചു സുന്ദരിയാക്കി നിര്‍ത്തും . അന്നുമുതല്‍ എന്റേതല്ലാത്ത  വിശാലമായ പറമ്പുകളെ  വെള്ളയും , മഞ്ഞയും , ചുവപ്പും  നിറമണിയിച്ചു ഒരുക്കി നിര്‍ത്തുന്ന തുമ്പ പ്പൂവും, മൂക്കുറ്റിയും,  തെച്ചിയും കണ്ടു എന്റെ മനസ്സ് മതി മറന്നാടും. ഒരു വര്‍ഷത്തിലെ ഞാനേറ്റവും നെഞ്ചിലേറ്റുന്ന സമയം , ചിങ്ങമാസം. പെരുന്നാളിന് നാട്ടില്‍ എത്താതിരുന്നാല്‍ എനിക്കിത്രയും വിഷമം തോന്നാറില്ല.പക്ഷെ ഓണത്തിന് എന്‍റെ നാടെന്നെ വല്ലാതെ മാടിവിളിക്കുന്നു.

               ഉമ്മചികുട്ടിയായ എന്‍റെ  ഉള്ളില്‍ അത്തവും,  പൂക്കളവും, ഓണവും, സദ്യയും, തിരുവാതിരക്കളിയുമെല്ലാം, എങ്ങനെ  ഇത്ര ആഴത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു  ആവോ? വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ്  സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്, ഓണത്തിന് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു സ്കൂള്‍ അടച്ചാല്‍ അയല്‍വക്കത്തെ കുട്ടികളുടെ കൂടെ അത്ത പൂക്കളമിടാന്‍ മനസ്സും കൈകളും ചാടിയിരുന്നു. വാലായി എവിടെയും ഉണ്ടാവുന്ന അനിയത്തിയെയും , അനിയനെയും  കൂട്ടി കൂട്ടുകാരിയായിരുന്ന മണികുട്ടിയുടെ വീട്ടില്‍ ഒരുവര്‍ഷം അത്തക്കളം ഇടാന്‍ എന്നെ വിളിച്ചു അവള്‍... , കളം നിറഞ്ഞപ്പോള്‍ നിറഞ്ഞത്‌ മനസ്സായിരുന്നു .പൂക്കളത്തിന്റെ ഐതീഹ്യമോ, മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങളോ നോക്കിയോ ആവാഹിച്ചോ  ആയിരുന്നില്ല ആ കളം വരക്കല്‍..  പൂക്കളെയും പ്രകൃതിയെയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ  നിറയുന്ന മനസ്സ്. അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അന്ന് തിരിച്ചു വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ കലിതുള്ളി  നില്‍ക്കുന്നു ഉപ്പ. പൂക്കളവും ഓണസദ്യയും എല്ലാം മുസ്ലിം സംസകരത്തിന് ചേര്‍ന്നതല്ല എന്ന് പൂക്കളെപ്പോലെ വിശുദ്ധമായ നിറഞ്ഞ മനസ്സിലേക്ക് കലര്‍ത്താന്‍ പോന്നതായിരുന്നു അന്ന് കിട്ടിയ ശാസന. ഐതീഹ്യവും , വിശ്വാസങ്ങളും ചിന്തിച്ചു മനസ്സിലാക്കാന്‍ പോലും പാകമാവാത്ത ഞങ്ങളുടെ നേര്‍ക്ക്‌ വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ട ഉപ്പയെപേടിച്ചു മാത്രം പിന്നീടൊരിക്കലും പൂവിടാന്‍ ഞാന്‍ മുതിര്‍ന്നില്ല . ആ സംഭവം പൂവിളികളെയും , ഓണസദ്യയെയും  വേലികെട്ടി അപ്പുറത്ത് നിര്‍ത്താനല്ല, മറിച്ചു ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു ചോദ്യത്തെ, അസ്വസ്ഥതയെ  കൂടി മനസ്സില്‍ ഇട്ടുതരാനാണ് സഹായിച്ചത്.

പക്ഷെ ഇന്നും ഞാന്‍ തൊടിയില്‍ നിന്നും മറഞ്ഞു പോയ തുമ്പയും മുക്കുറ്റിയും , തെച്ചിയും,ചെമ്പരത്തിയും പറിച്ചു മനസ്സുകൊണ്ട് പൂക്കളമിടുന്നു. മാവേലി മന്നന്‍ എന്‍റെ  മനസ്സില്‍ വിരുന്നു വരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലല്ല , ചിങ്ങം പുലരുമ്പോള്‍ കണ്ണ് തുറക്കുന്ന പൂക്കളുടെ വര്‍ണ ശഭളിമ എന്നിലേക്ക്‌ ആവാഹിക്കാന്‍ മാത്രം... ആ ചിന്ത മാത്രം എനിക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നത് നൂറു നിറങ്ങളുള്ള പ്രകാശമാണ്.

            ബിരുധനന്തര ബിരുദം നേടാനായി പിന്നീട് തൃശൂരിലേക്ക് ബസ്സ് കയറിയപ്പോഴാണ് ഓണത്തിന്‍റെ നിറമാറ്റം കണ്ടു ഞാന്‍ അന്താളിച്ചത് .വടക്കുനാഥ ക്ഷേത്ര മൈതാനിയിലും , തേക്കിന്‍ കാടു മൈതാനിയിലും തമിഴ്നാടിന്‍റെ പൂക്കള്‍ മഞ്ഞയും , ഓറഞ്ചും , വെള്ളയും , വൈലെറ്റും നിറങ്ങളില്‍ മണമില്ലാതെ വിരുന്നിനെത്തിയ കാഴ്ച ഒരേ സമയം സങ്കടവും, സന്തോഷവും തന്നു. കേരളത്തിന്‍റെ  ഉത്സവമായ ഓണവും തമിഴ്നാടിന്റെ ഭരണത്തില്‍ ആയല്ലോ എന്നതും, തെചിക്കും, തുമ്പക്കും വേണ്ടി ഇല കുമ്പിള്‍ ഉണ്ടാക്കി പൂ പറിക്കാന്‍ ഇനി കുട്ടികളെ കാണാനാവില്ലല്ലോ എന്ന കരിനിരമുള്ള സത്യങ്ങള്‍ സങ്കടം ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു. അതേസമയം നിറങ്ങളില്‍ പൊതിഞ്ഞ തൃശൂര്‍ ഒരു മറക്കാനാവാത്ത ഓണക്കഴ്ചയും.

             ഓണത്തിന്‍റെ പ്രധാന ഇനമായ പൂരക്കളി ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിനു  അപൂര്‍വമായിരുന്നു. പക്ഷെ കളിയ്ക്കാന്‍ രണ്ടില്‍ നിന്നും ഇരുനൂറും , പിന്നെ മുന്നൂറും പുലികള്‍ കൂടുന്ന പുലിക്കളി ജാഥ കണ്ടത് പൂങ്കുന്നത് ബ്ലോക്കില്‍ കിടന്ന ബസ്സിലിരുന്നാണ്. ത്രിശുവപ്പെരൂരിന്റെ പുലിക്കളി മാമാങ്കം .അതും മറ്റൊരു ഓണക്കാഴ്ച .

             വാഴയില യിട്ട് പച്ചടി , കിച്ചടി , സാമ്പാര്‍, അവിയല്‍ നിരത്തി വലിയ ഗുരുവായൂര്‍ പപ്പടവും വെച്ച് വിളമ്പുന്ന സദ്യ എന്‍റെയൊരു വലിയ ഇഷ്ടമാണ്.അത് ഓണത്തിനായാലും കല്യാണത്തിനായാലും ക്ഷണിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ ഓടിചെല്ലും . ഓണമാവുമ്പോള്‍ സദ്യയുണ്ണാന്‍ എനിക്കും ഒരു ക്ഷണമുണ്ടാവണേ എന്ന് ഞാന്‍ നിറഞ്ഞാഗ്രഹിക്കാരുണ്ട് . എന്നാലും വളരെ  അപൂര്‍വമായേ എനിക്കാ ഭ്യഗ്യം  വീണു കിട്ടാറുള്ളൂ.. കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്പ് മണിക്കുട്ടിയും വീടുകാരും ഉത്രാട ദിനത്തില്‍ അയല്‍പക്കക്കാരെ  മുഴുവന്‍ വിളിച്ചു സദ്യവട്ടം ഒരുക്കിയപ്പോള്‍ മറ്റാരോടൊക്കെയോ ഉപദേശം ചോദിച്ചാണെങ്കിലും  ഉപ്പയും കൂടി സദ്യക്ക് .ക്ഷണിച്ചാല്‍ ക്ഷണം സ്വീകരികുക സത്യവിശ്വാസിയുടെ ബാധ്യത യാണെന്ന ഹദീസിന്‍റെ  പിന്‍ബലത്തില്‍ ഗംഭീരമായി ഒരോണം മനസ്സ് നിറഞ്ഞുണ്ടു. പക്ഷെ കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഉത്തരേന്ത്യന്‍ റൊട്ടി കഴിച്ചു മനം മടുത്തു രണ്ടു ദിവസം മുഴുവന്‍ സദ്യ കിനാവ്‌ കണ്ടു തീവണ്ടി കയറി നാടണഞ്ഞ ഞാന്‍ ആവേശത്തോടെ സദ്യ ഉണ്ണാന്‍ പോവനിരുന്നപോഴും വന്നു എതിര്‍പ്പ്. ന്യായങ്ങള്‍ എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക്  പിടികിട്ടുന്നില്ല. വേണ്ടിടത്തും, വേണ്ടാത്തിടത്തും അതിര് കെട്ടി അകറ്റി നിര്‍ത്തുന്ന ഈ രീതികള്‍ സമധാനം അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന  ഇസ്ലാമിന്‍റെ താണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ എനിക്ക് പ്രയാസം തോന്നുന്നു.ഇസ്ലാം പലരുടെയും കണ്ണുകളിലൂടെ യാണല്ലോ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് . 

                         ഒരോണം കൂടി വിരുന്നെത്തുമ്പോള്‍ പൂവും പൂക്കളവും വിരുന്നായ്‌ പോലും എത്താത്ത ഒരിടത്ത്  ഒരു നൂറു ഓണ ഓര്‍മകളും, ചിന്തകളും ഇനിയും ഉത്തരം  കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങളുമായി ഞാനിരിക്കുന്നു. പട്ടു പാവാടയും കുട്ടി ട്രൌസറും ഇട്ടു പൂവും  തേടി പൂമ്പാറ്റ  നിറഞ്ഞ തൊടികളില ലയുന്ന കുട്ടികളെ ടി വി യിലെങ്കിലും  ഒരു നിമിഷം കാണാനായെങ്കില്‍ എന്ന് മനസ്സ് നിരഞാഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ പകരം ഒഴുകിയെത്തുന്നത്, കള്ളവും , ചതിയും , വെട്ടും കൊലയും നിറഞ്ഞ കേരം തിങ്ങാത്ത  കേരള നാടിന്‍റെ ചിത്രങ്ങളും  വാര്‍ത്തകളും മാത്രം.ഐതിഹ്യ പ്രകാരം കള്ളവും ചതിയും വെറുക്കുന്ന മാവേലി മന്നന്‍  കേരളത്തില്‍ ഈ അവസ്ഥയിലും വിരുന്നെത്തുമോ എന്ന് വിശ്വാസികള്‍ പോലും ആശങ്കപെടുന്നുണ്ടാവണം.

Thursday, August 9, 2012

അവരും കാണട്ടെ വെളിച്ചം..








എനിക്കുമുണ്ടൊരു ഉപ്പൂപ്പ . വയസ്സ് 85 കഴിഞ്ഞെങ്കിലും , പ്രായത്തെ വെല്ലുന്ന മിടുക്കാണ്. എഴുത്തും, വായനയും, പഠനവും , ചിന്തയും ഒക്കെയായി , ആളിന്നും പ്രവര്‍ത്തനനിരതനാണ്. പ്രധാനഅധ്യാപക പദവിയില്‍ നിന്ന് വിരമിച്ചിട്ടു   കൊല്ലം   25 ആയെങ്കിലും  അദ്ദേഹത്തിന് ഇന്നും പഠിക്കാനും, വായിക്കാനും, എഴുതാനും ഒക്കെയേറെ ഇഷ്ടമാണ്.ഒരേയൊരു പരാതിയെ ഉള്ളു; തന്റെ  ചിന്തകള്‍  പങ്കു വെക്കാനും, ഫലപ്രദമായ കാര്യങ്ങള്‍  സംസാരിക്കാനും ആരുമില്ലെന്ന പരാതി .എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാന്‍ ‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും , തഴപ്പെട്ടവന്റെ, അല്ലെങ്കില്‍ ‍ അരികില്‍  ‍ മാറ്റി നിരത്തപ്പെട്ടവന്റെ  നിസ്സഹായത ഞാനീ പരാതികളില് കാണുന്നു.ഉപകാരമില്ലാത്ത ഒന്നായി മാറുന്നുവോ എന്ന പേടിയും

ഇങ്ങനെ ഒരുപാടു ഉപ്പൂപ്പമാരും, ഉമൂമ്മമാരുമുണ്ട് നമ്മുടെ വീടുകളില്‍ പഴയ വസ്തുക്കള് വെച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ എതോമൂലയില് കുത്തിയിരിക്കുന്നവര്‍,' ജീവിതത്തില് വൈകുന്നേരമായി , ഇനി നിങ്ങളെകൊണ്ടോന്നിനും കഴിയില്ല' എന്ന് നമ്മളവരോട് പറയാതെ പറയും. അത് കേള്ക്കാതെ കേട്ട് അവരും മടുക്കും.ഓരോ ദിവസം കഴിയുംതോറും  ശോഷിച്ചു വരുന്ന, ശാരീരിക അവസ്ഥയോടോപ്പം മേല്പറഞ്ഞ ചുറ്റുപാടും , വിചാരങ്ങളും അവരുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തെയും ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു..developmental psychologist Elizabeth Herlock പറഞ്ഞു വെച്ചത് എത്ര സത്യം..!! role less role..

വീടുകളില്‍ പ്രായമായവര്‍ക്ക് മറ്റുള്ളവരും, മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പ്രായമായവരും ഭീതിയുണര്‍ത്തുന്ന 
അവസ്ഥ വളരെ അധികം കാണുന്നു. മടുപ്പും, നിസ്സഹായതയും, അമര്‍ഷവും, വെറുപ്പും  
കലര്‍ന്ന ഒരു പ്രത്യേക വികാരം..'ഇവരെകൊണ്ട് തോറ്റു' എന്ന് മക്കളും,' ഇവര്‍ക്കെന്നെ വേണ്ടാതായി' എന്ന് മാതാപിതാക്കളും.. 'തരുന്നതും തന്നു ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ അവിടെയെങ്ങാന്‍ ഇരുന്നൂടെ' എന്ന് മക്കളും, 'എന്ക്കെന്ത ഈ വീട്ടില്‍ സ്ഥാനമോന്നുമില്ലേ' എന്ന് പ്രായമായവരും..ഇതൊക്കെയാണ് ഇവിടുത്തെ തര്‍ക്കങ്ങള്‍..




പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്; പണ്ട് ആളുകള്‍ കിടപ്പാവും വരെ കഴിയാവുന്ന ജോലികള്‍ ചെയുമായിരുന്നെന്നു. ഓലവെട്ടലും  ഓലമെടയലും, അടക്ക തൊലിയുമോക്കെയായി ഉമ്മൂമാമാരും, തോട്ടം കിളക്കലും, തേങ്ങ പൊതിക്കലും മറ്റുമായി ഉപ്പൂപ്പമാരും..എന്നാല്‍ ഇന്നു സ്ഥിതി മാറി . 50 കടന്നാല്‍ 'വയസ്സായി' എന്ന വാക്കിന്‍ ബലത്തില്‍ ചെയ്യാവുന്ന ജോലികളും കൂടി മറുള്ളവരെ ഏല്‍പ്പിച്ചു ഇരിക്കാമെന്നാമായി. പിന്നീട് രാവും പകലും വയ്യയ്മകള്‍ ഉണ്ടോ എന്നുള്ള അന്വേഷണം . 'അത് ചെയ്യേണ്ട' , 'ഇത് ചെയ്യേണ്ട' എന്ന്  നിര്‍ദേശിച്ചു പിന്നാലെ നടക്കാന്‍ ഒരു കൂട്ടരും.




മൂലക്കിരുന്നാല്‍  ഇരുമ്പു തുരുമ്പെടുക്കും എന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലേ. അതേ അവസ്ഥ തന്നെ ഇവര്‍ക്കും വരുന്നു. ഉള്ള കഴിവിനെയും ആരോഗ്യത്തെയും ഉപയോഗിക്കാന്‍ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരും, നമ്മളില്‍ പലരും അവരെ വാര്‍ധക്യത്തിലേക്ക് തള്ളി വിടുന്ന രീതി .ഇരുന്നിരുന്നു പതിയെ തനിയെ തോന്നിതുടങ്ങും .' ഞാനൊരു ഉപകാരമില്ലാത്ത വസ്തുവാണെന്ന്' .. ഈ തോന്നല്‍ ശക്തമാവുംപോഴാണ്, മേല്പറഞ്ഞ അമര്‍ഷവും, വെറുപ്പും, നിസ്സഹായതയും തോന്നിതുടങ്ങുന്നത്. ഈ വികാരങ്ങള്‍ അവരുടെ സ്വഭാവത്തിലും പ്രതിഫലിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അത് മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും ബുദ്ധിമുട്ടായി മാറുന്നത്, വീട്ടില്‍ അവരെചോല്ലി വിവാദങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുന്നതും

അവരെ തളര്‍ത്തുന്ന മറ്റൊരു സംഘര്‍ഷമാണ് അവരോടു സംസാരിക്കാനും, ഇവരെ കേള്‍ക്കാനും, അവരുടെ വികാരങ്ങള്‍ പങ്കുവെക്കാനും ആരുമില്ല എന്ന അവസ്ഥ ..പ്രത്യേകിച്ച് ഇണ മരിച്ചു പോയവര്‍ക്ക് . വീട്ടിലെ മക്കള്‍ക്കോ, മരു മക്കള്‍ക്കോ, പേര മക്കള്‍ക്കോ ഇവരെ കേള്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ലയ്മയോ, ഇവര്‍ക്ക് പറയാനുള്ളത് കര്യപെട്ടതല്ല എന്ന തോന്നലോ , ഇതൊക്കെ ആര്‍ക്കു കേള്‍ക്കണം എന്ന രൂപത്തില്‍ മുഖം തിരിച്ചു കളയുന്നതോ, വാസ്തവം എന്തായാലും ഈ അവസ്ഥ ഇവരെ മടുപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.  generation  gap എന്ന വലിയ വിടവ് കൂടി ഇവിടെയുണ്ടാവാം. ഇവര്‍ ചിന്തിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. അല്ലെങ്കില്‍ ഇവരുടെ വാക്കുകളും, ചിന്തകളും വെറും അബന്ധമായി തോന്നുന്ന അവസ്ഥ.  മണ്ണിട്ടോ, പാലം കെട്ടിയോ നികത്താന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു വിടവ്. പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരും ഇവിടെ നിസ്സഹായായിരിക്കും . ശ്വാസം പോലും വിടാന്‍ സമയമില്ലാതെ നൂറുകൂട്ടം കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നിടയില്‍ ഇങ്ങനെ ചിലര്‍ക് പറയാനുള്ളത് കേള്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ലാതെ പോവുന്നു. ദിവസേന നൂറുപേരെ കാണുകയും മിണ്ടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ആരെയെങ്കിലും കാണാനും, മിണ്ടാനും നോക്കിയിരിക്കുന്ന വീട്ടിലെ പ്രായമായവരുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അവസരം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും  ലഭിക്കുന്നില്ല. ഇതെല്ലം കൂടി ഒന്നിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഉരസലുകള്‍ ഉണ്ടാവുന്നത്.. 'കുട്ടികളെ നോക്കാന്‍ ഇതിലും സുഖമാണെന്നു' മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും , 'ഞാനിവിടെ ആവശ്യമില്ലാത്തതായി ' എന്ന തോന്നല്‍ പ്രായമുള്ളവര്‍ക്കും ഉണ്ടായിതുടങ്ങും. രണ്ടുകൂട്ടരും ഒരുപോലെ സംഘര്‍ഷം അനുഭവിക്കും . വൃദ്ധ സദനങ്ങള്‍  കൂടും.

ഇതൊക്കെ കുറക്കാന്‍ വല്ല മാര്‍ഗങ്ങളും ആലോചിക്കേണ്ട സമയമായില്ലേ ..സത്യത്തില്‍ ആലോചന നിര്‍ത്തി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു തുടങ്ങേണ്ട സമയം വൈകി. പഴയ കാലങ്ങളിലെക്കുള്ള ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക് അസാധ്യമാണ്. അതിനാല്‍ പുതിയ സാധ്യതകള്‍ അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.  കു
റച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ്, പഠന ആവശ്യതിനായി കുറച്ചു വൃദ്ധ സദനങ്ങള്‍  സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍ ചില ആശ്വാസം തരുന്ന കാഴ്ചകള്‍ കാണാനിടയായി. മുയല്‍ വളര്‍ത്തലില്‍ വ്യപ്രിതാരായ ഒരുപാടു ഉപ്പൂപ്പമാരും, ഉമ്മൂമ്മമാരും.. മുറ്റം നിറയെ പച്ചക്കറികളും, ചെടിതോട്ടങ്ങളും ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നവര്‍..., അവര്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.. വേദനയില്‍    നിറഞ്ഞ ഒരു ഭൂതകാലം പിന്നിലേക്ക്‌ മാറ്റിവെച്ചു അവര്‍ മുന്നിലേക്ക്‌ നടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു..ഇത്തരം മുന്നോട്ടനയിക്കുന്ന ശക്തികള്‍ക്കു എന്തുകൊണ്ട് നമുക്കും തുടക്കമിട്ടു കൂടാ ?

സര്‍കാരിന്റെ സാമൂഹ്യ ക്ഷേമ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ കീഴിലും, മിനിസ്ട്രി ഓഫ് സോഷ്യല്‍ ജസ്റ്റിസ്‌ 

ആന്‍ഡ്‌ എമ്പോവേര്‍മെന്റ്റ് ന്‍റെ കീഴിലും, പഞ്ച വത്സര പദ്ധതികളുടെ കീഴിയും ധാരാളം 

ഫണ്ടുകളും, സഹായങ്ങളും, മറ്റും വൃദ്ധ ക്ഷേമത്തിനായി മാറ്റി വെക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. വേണ്ടവിധം 

ഉപയോഗിക്കാന്‍ ആളില്ല എന്ന് വേണം പറയാന്‍.. ...

പ്രായമായവരെ ആരോഗ്യകരമായ രീതിയില്‍, കുടുംബങ്ങളില്‍  നിലനിര്‍ത്തികൊണ്ട് തന്നെ  അധിവസിപ്പിക്കാന്‍ ചില ശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തികൂടെ? അവരുടെ ഇടയില്‍ ഒരു കൂടായ്മ സംഘടിപ്പിച്ചു ഉപകാരപ്രദമായ പല കാര്യങ്ങളും  ചെയ്യാന്‍ അവര്‍ക്ക് അവസരമുണ്ടാക്കാം .ഡേ കെയര്‍ സെന്‍റെര്‍ എന്ന സാധ്യത ഉപയോഗപ്പെടുത്തികൊണ്ട്, അവര്‍ക്ക് പകല്‍ സമയങ്ങള്‍ ഫലപ്രദമായ രീതിയില്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ അവസരമോരുക്കാം .. അവിടെ, അവര്‍ക്ക് താല്പര്യമുള്ള , ഉപകാരമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കായി ഒരുക്കി കൊടുക്കാം..ഉദാഹരണത്തിന്, ചെറിയ, പൂന്തോട്ട നിര്‍മാണം, പച്ചക്കറി തോട്ടം, പൂകള്‍ കൊണ്ടുള്ള ബൊക്കെ നിര്‍മാണം... ഇത്തരം ലളിതമായ, അവരുടെ  ആരോഗ്യം സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങള്‍....., സ്ത്രീകള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സെന്റെറില്‍ കൂടെ ചെറിയ   കുട്ടികള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള crush കള്‍ നടത്താം. കുട്ടികളെ നോക്കാന്‍ വലിയുമ്മമാര്‍ മിടുക്കരാണല്ലോ. കൂടെ ധാര്‍മിക വിഷയങ്ങളില്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ തന്നെ ചര്‍ച്ചയും, മറ്റും സംഘടിപ്പിക്കാം..വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവരാനെങ്കില്‍    അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ  ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയില്‍ വല്ല പരിപാടികളും ആസൂത്രണം ചെയ്യാം. ഇടയ്ക്കു അടുത്തുള്ള വല്ല സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും ഒരു ചെറിയ യാത്ര നടത്താം.ഇങ്ങനെ എത്ര എത്ര കാര്യങ്ങള്‍ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യാനാവും. ഇത്തരം പരിപാടികള്‍ അവരുടെ വേണ്ടാതെ ചിന്തയെ അകറ്റുകയും,മാനസികാരോഗ്യത്തോടെ   ജീവിക്കാന്‍  അവര്‍ക്ക് ശക്തി നല്‍കുകയും ചെയ്യും. 
ഇതിനുള്ള അവസരം ഒരുക്കാന്‍ സമൂഹം ബാധ്യസ്ഥരല്ലെ..ഒരുപാട് voluntray organisations നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഉണ്ട്... ഒരു പാട് പണം ഇവയൊക്കെ തകര്‍പ്പന്‍ ഗാനമേള നടത്തിയും, പടക്കം പൊട്ടിച്ചു കളയുന്നു... ഇത്തരം പരിപാടികള്‍ എന്തുകൊണ്ട് അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാവുന്നില്ല? ഉള്ള സാധ്യതകളെ ഉപയോഗിച്ച് ചെറിയ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കുന്നതല്ലേ, 'വാര്‍ധക്യം നരകികുന്നു' എന്ന് വിളിച്ചു കൂവുന്നതിനെക്കാള്‍ നല്ലത്..ഇരുട്ടിനെ ശപിക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ നല്ലതെല്ലേ   ഒരു മെഴുകു തിരി കത്തിക്കുന്നത്?