Friday, September 30, 2011

വഴി തെറ്റി ഓടുന്നവള്‍




അവള്‍ എപ്പോഴും ഒരുങ്ങി നടക്കാനാണ് ഇഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നത്. ചെരുപ്പിനൊത്ത മുടിക്കുടുക്ക്, ലിപ്സ്റ്റിക്  , വസ്ത്ത്രതിനൊത്ത ഐ ലാഷ് , എന്നിവയെല്ലാം വേണം അവള്‍ക് ഓരോ ദിവസവും പുറത്തിറങ്ങാന്‍. പുറത്തിറങ്ങുക  എന്നാല്‍ ഷോപ്പിങ്ങിനോ  സ്കൂളിലോ പോവുകയല്ല . ഓരോ രാവിലെയും കുളി കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങാന്‍ അവള്‍ക് വേണ്ട ഒരുക്കങ്ങളാണ് ഇതെല്ലം. ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റ്‌  ആയപ്പോഴും ഈ വക കാര്യങ്ങളിലൊന്നും വിട്ടു വീഴ്ച ചെയ്യാന്‍ അവള്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഇത്രയും നന്നായി ശരീരത്തെ സൂക്ഷിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം അവള്‍ എല്ലാവരെയും ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നു. ഒരു കൌമാരക്കാരിയുടെ  കാട്ടി കൂട്ടലുകള്‍ക്കും അപ്പുറമായിരുന്നു അവളുടെ ഓരോ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും. ചിലതെല്ലാം ഡോക്ടര്‍മാരെ  വരെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഈ വക പ്രവര്‍ത്തങ്ങള്‍ തന്നെയായിരുന്നു അവളെ ഈ മനസികശുപത്രിയിലെക്ക്  എത്തിച്ചതും.

വളരെ ആധിപത്യ മനോഭാവമുള്ളതായിരുന്നു   ആ കുട്ടിയുടെ സ്വഭാവം . അവളുടെ മുന്‍പില്‍ പറഞ്ഞു പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനോ അവള്‍കിഷ്ട്ടമില്ലാതെ അവളെകൊണ്ടൊരു കാര്യം ചെയ്യിക്കാനോ കഴിയില്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്‌ അവള്‍  തീരുമാനിച്ച ഒരു കാര്യം അവള്‍ എന്ത് വിലകൊടുത്തും നടത്തുമായിരുന്നു. വാക്ക് കൊണ്ടുള്ള യുദ്ധവും അത്ര ശക്തി ഏറിയതായിരുന്നു . എന്നാല്‍ നേതൃ പാടവം വേണ്ടുവോളമുണ്ട്താനും . എന്നിട്ടും അവര്‍ സമൂഹത്തിന്‍റെ ചീത്ത കണ്ണികളില്‍ ഒന്നായിപ്പോയി. കഞ്ചാവും മദ്യവും അവളുടെ നിത്യോപയോഗ വസ്തുക്കളായി. കൌമാരത്തിന്റെ പടിപ്പുരയില്‍ തന്നെ അവള്‍ പല രീതിയീ ലുള്ള  ബന്ധങ്ങളിലും അകപ്പെട്ടു. പക്ഷെ അവളൊട്ടും ഖേദിച്ചിരുന്നില്ല. കൂസലില്ലാതെ അവള്‍ എല്ലാം ന്യായീകരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. 

കാര്യങ്ങള്‍ ഇത്ര അപകടം പിടിച്ചതാണെന്ന് കണ്ടപ്പോഴാണ് കുടുംബത്തെ 'അളന്നെടുക്കാന്‍ '  ചികിത്സിക്കുന്ന ഡോക്ടര്‍ എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചത്. 

കുടുംബം എന്ന് അതിനെ  വിളിക്കാമോ  എന്നെനിക്കറിയില്ല. എല്ലാം അമ്മയില്‍ നിന്ന് കേട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നി, അങ്ങനെയൊരു ഉദ്യമമം വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന്. കാരണം psychiatric social worker എന്ന നിലയില്‍ ഞാന്‍ അവരുടെ കാര്യത്തില്‍ നിസ്സഹായവുമെന്ന  തോന്നിപ്പോയി എനിക്ക്. . 

കുടുംബ പുരാണം വളരെ മുന്‍പ് തുടങ്ങിയതാണ് .  അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മില്‍ കല്യാണം കഴിച്ച മുതല്‍ കഥ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. അച്ഛന് വേരെയൊരു സ്ത്രീയിലുണ്ടായിരുന്ന ബന്ധവും കല്യാണം കഴിഞ്ഞും ആ ബന്ധത്തിന്‍റെ തുടര്‍ച്ചയും എല്ലാം ഒരു പഴം കഥ പോലെ ഇവിടെയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനെല്ലാം ഇടയില്‍ ഇവളടക്കം 4 പേരും ആ ബന്ധത്തിന്‍റെ ബാക്കി പത്രമായി പിറവിയെടുതിരുന്നു. എന്നിട്ടും അച്ഛന്‍ പഴയ ബന്ധം നിലനിര്‍ത്തി പോന്നു. അമ്മ  ചില്ലറ പണിയെടുത്തു കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട് മക്കളെ വളര്‍ത്തി. എന്നിട്ടും മക്കള്‍ക്കെന്നും അമ്മയോട് അസ്വസ്ഥത  മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ . 

ചേച്ചിയാണ് അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ കൂട്ട് . കൂട്ട് മാത്രമല്ല വഴികാട്ടിയും .ചേച്ചി കാണിച്ചു കൊടുത്ത  വഴി അവള്‍ക്കു കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ ഊടുവഴികളിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കാറുള്ള അവര്‍ കൊച്ചനുജത്തിയെയും കൂടെ കൂട്ടി. ആ യാത്രയില്‍ രസമേകാന്‍ ലഹരിയും കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ എല്ലാറ്റിനും ബാല പാഠം നല്‍കാന്‍ കുടുംബത്തില്‍ തന്നെ ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു . കാര്യങ്ങള്‍ അത്രക്കായപ്പോള്‍ മക്കള്‍ക്ക്‌ രണ്ടുപേര്‍ക്കും അമ്മയെ കണ്ടു കൂടെന്നായി . കാരണം പള്ളിയും പ്രാര്‍ത്ഥനയുമായി ജീവിക്കുന്ന അമ്മ ഇവരെ ഉപദേശിക്കാന്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ശ്രമം നടത്താറുണ്ട്. അതുംകൂടെ ആയപ്പോള്‍ ചേച്ചിയും അനിയത്തിയും കൂടെ വീട് മാറി താമസിക്കാനും തുടങ്ങി. സഹായത്തിനു ചേച്ചിയുടെ ഒരു രഹസ്യ ബന്ധക്കാരനുമുണ്ടായിരുന്നു.
അച്ഛനെക്കുറിച്ച് അവള്‍ക്കു  നിറമുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒന്നുമില്ല .അമ്മയോട് എന്നും വഴക്കിടാനും തല്ലാനും മാത്രം വീട്ടില്‍ വരുന്ന അച്ഛനെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണ്ടാവാനാണ്.  തന്‍റെ കിഡ്നി  തകരാറിലായി   മരിച്ച പോലീസുകാരനായ അച്ഛനെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോഴും അവള്‍ക്കു പ്രത്യേകിച്ച് വികാര മാറ്റവും ഉണ്ടായില്ല . അവള്‍ക്കയാളോട് ഒരു മമതയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല . പകരം വെറുപ്പ്‌ മാത്രം.

ഒരു ചെട്ടനുള്ളത് ഏതോ ഏടാകൂട കാര്യത്തിന് കാര്യത്തിന് ജയിലാണ്. അയാള്‍ക്ക് ഏതോ സ്ത്രീയിലുള്ള ഒരു കുട്ടിയാണ് വീട്ടുകര്‍കുള്ള അയാളുടെ സമ്മാനം. ആ കുട്ടിയാണ് ഇപ്പോള്‍ ആ കുടുംബത്തിന്‍റെ ആകെയുള്ള സന്തോഷം.

ഇവിടെ ഞാന്‍ ആരെയാണ് തിരുത്തേണ്ടത്? ആരെയാണ് ചികിത്സിക്കേണ്ടത്? ജീവിതം ആരംഭിചിട്ടില്ലാത്ത ആ കൌമാരക്കാരിയെയോ? അതോ അടിത്തറയില്ലാത്ത ആ കുടുംബത്തെയോ?
 ഒരുങ്ങി നടക്കാനിഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന ഒരുപാട് സ്വപനങ്ങള്‍ കാണുന്ന, ജീവിതത്തില്‍ വലിയ ആരോ ആവാന്‍ കൊതിക്കുന്ന , സുന്ദരിയായ പെണ്‍കുട്ടി. ജീവിതം അവളുടെ മുന്‍പിലും ഇരുട്ട് മാത്രമാവുമോ? 







Thursday, September 29, 2011

പിടി തരാത്ത മനസ്സുകള്‍ ..

ലളിതജിയില്‍  നിന്ന് തുടങ്ങാം. ഒരുപാടു നാളുകള്‍ക് ശേഷം ഇന്ന് ഞാന്‍ സ്ത്രീകളുടെ വാര്‍ഡില്‍ പോയപോഴും അവരവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു . ആരെയും കാണണം എന്നാലോചിച്ചല്ല   അവിടെ  പൊയത്.ഓരോ വാര്‍ഡിലെ പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ കഴിയുമ്പോഴും നേരിടേണ്ട ചെറിയ വൈവയെ  നേരിടാനാണ്  പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ കഴിഞ്ഞും 16  ദിവസത്തിന് ശേഷം അവിടെ പൊയത്.  അതുകൊണ്ടാവാം പെട്ടന്നു അവരെ കണ്ടപ്പോള്‍ ആശ്ചര്യം തോന്നി. കാരണം ഒരുമാസത്തിലധി കമായി  അവര്‍ ഈ മാനസികാശുപത്രിയിലെത്തിയിട്ട് . ഇവരെ കൊണ്ടുപോവാന്‍ ഇതുവരെ ആരും വന്നിട്ടില്ല  . പിന്നെ തോന്നി , എങ്ങനെ കൊണ്ട് പോവാനാണ്; നിയപരമായിട്ടുള്ള സമയപരിധി കഴിഞ്ഞിട്ടും,  രോഗലക്ഷണങ്ങള്‍  മുഴുവനായും    അവരെ വിട്ടു പോയിട്ടില്ല എന്ന് അവരുടെ മുഖവും സംസാരവും  വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. പിന്നെ ഇത്രയും മാനസികമായും ശാരീരികമായും ശോഷിച്ച ഒരു ഭാര്യയെ അവരുടെ ഭര്‍ത്താവിനും വേണ്ടായിരിക്കും. അങ്ങനെ ആ വാര്‍ഡിലെ മറ്റു രോഗികളെ പ്പോലെ അവരും ശിഷ്ട ജീവിതം അവിടെ കഴിയാന്‍ വിധിക്കപ്പെടുകയയിരിക്കും .


                       ഏകദേശം 60 തിനോടടുത്തുണ്ട് അവര്‍ക്ക് പ്രായം. നടക്കുമ്പോള്‍ ചെറിയൊരു വൈകല്യവുമുണ്ട്. മുടി പാടെ വെട്ടി ആണുങ്ങള്‍ പോലെ ആക്കിയിരിക്കുന്നു . സംസാരവും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് എളുപ്പത്തില്‍ മനസ്സിലാവുന്ന തരത്തിലല്ലെങ്കിലും സംസാരപ്പ്രിയ തന്നെയാണ്. ജീവിതത്തിന്‍റെ സായാഹ്നത്തില്‍  മനസ്സിന് പിടി വിട്ടത് കൊണ്ടാണ് രോഗത്തിന് മേല്‍ മരുന്നുകള്‍ക്കും പിടി കിട്ടാത്തത്. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ചികില്‍ത്സ തുടങ്ങി ഒന്നരമാസം പിന്നിട്ടിട്ടും ഇവരുടെ രോഗലക്ഷണങ്ങള്‍ ഇവരെ വിട്ടു പോവാത്തത്‌. വയ്യെങ്കിലും ഏന്തി വലിഞ്ഞു എല്ലായിടത്തും എത്തുമായിരുന്നു അവര്‍ . മറ്റുള്ള രോഗികളുമായി കൂട്ടിനേക്കാള്‍ ഏറെ വഴക്കുമായി അവര്‍ നടന്നിരുന്നു. സംസാരത്തില്‍ സ്നേഹനിധിയായ ഭര്‍ത്താവും മക്കളും , പിന്നെ അങ്ങനെ ഒരു മാനസികശുപത്രിയില്‍ പെട്ട് പോയതിന്‍റെ വേദനയും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. പക്ഷെ എല്ലാറ്റിനുമുപരി തന്‍റെ ശിവജിയുമായുള്ള ബന്ധവും, മറ്റു വിശേഷ ശക്തികളും ആയിരുന്നു പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്. ഇതിനെല്ലാം ഓരോ ഓമനപേരിട്ടു വിളിക്കുന്ന ശാസ്ത്ര ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നവര്‍ക്കെവിടെ ഇതില്ലെല്ലാം കാര്യമിരികുന്നു.


       എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്ന് കരുതിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു പ്രതീക്ഷാപൂര്‍വം അവര്‍ ഡോക്ടേഴ്സ് റൂമിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നത്. പെട്ടെന്ന് അവരെ തിരിച്ചറിയാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും  അവര്‍ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരു നാള്‍ ' ഓ മേരി ബേട്ടീ, കഹാം ജാ രഹീ ഹൈ, ആപ് ' എന്ന് വിളിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്‍റെ പിന്നാലെ ഓടി വന്നതു  ഇവര്‍ തന്നെയായിരുന്നലോ ... അന്ന് എന്നോട് എന്തോ പ്രത്യേക  ബന്ധം  അവര്‍ കാണിച്ചിരുന്നു . കൂടെ കൂടെ അവര്‍ എന്നെ മകളെന്നു വിളിക്കുക്കയും സന്തോഷം പ്രകടമാക്കുക്കയും ചെയ്തിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ജോലി  നിയമങ്ങള്‍  പ്രകാരം  ഇങ്ങനെ  ഒരു വികാര മാറ്റം ചികിത്സയില്‍ ഗുണം ഉണ്ടാക്കില്ല  എന്നത് കൊണ്ട്  ഞാന്‍ അവരുമായുള്ള ഇടപിഴകല്‍ മനപൂര്‍വം   കുറച്ചു കൊണ്ട് വരികയായിരുന്നു അന്ന്. ഇപ്പോള്‍   വയ്യാണ്ടായിരിക്കുന്നു അവര്‍ക്ക് .... പേര് ചൊല്ലി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അതുവരെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന നിര്‍വികാരത മാറി ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നത് . ആ പുഞ്ചിരി യും പക്ഷെ മനസ്സില്‍നിന്നും വിടര്‍ന്നതല്ല എന്ന് പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പഴയ പ്രസന്നത ഒന്നുമില്ല മുഖത്ത്.  ഏറെ സ്നേഹിക്കുന്ന മക്കള്‍ ഡിസ്ചാര്‍ജ് ചെയ്യാനായി വരാത്തതാണ് ഉള്ളിലെ സങ്കടമെന്നു ചോദിക്കാതെ തന്നെ മനസിലാക്കാം. ഉന്മാദത്തില്‍ നിന്നും വിഷാദ തിലേക്കു മാനസികാവസ്ഥ മാറിയെന്നു മുഖം വിളിച്ചു പറയുന്നു.  


ആശ്ചര്യം തോന്നി അവരെന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍. ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു , മെ കേസേ ഭൂല്‍ സക്തി ഹും ? ( എന്നെ എങ്ങനെ മറക്കാനാവും ?)


ദിവസവും നൂറു കണക്കിന് രോഗികളെ കാണുന്ന ,  മനസ്സുകളെ   വെറും objects ആയി കാണുകയും ചെയ്യുന്ന  എന്നെ പോലുള്ളവര്‍ക്  മനസ്സിന്റെ പിടി വള്ളി നഷ്ട്ടപെട്ട ഇവരെ പോലുള്ളവര്‍ ചില്ലപ്പോള്‍ അത്ഭുദം സമ്മാനിക്കുന്നു.ഇവരുടെ  വൈകാരിക ബന്ധത്തിന് മുന്‍പില്‍ മനശാസ്ത്രത്തില്‍ ഉപരി പഠനത്തിനു ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ പോലും  വളരെ ചെറുതായിപോവുന്നു. 


 (പേര് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു )