Wednesday, October 5, 2011

ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നവര്‍ ..

പല്ല് മുഴുവന്‍ കൊഴിഞ്ഞതെങ്കിലും സുന്ദരിയാണ്‌ രേഷ്മാജി . തന്‍റെ സുന്ദരമായ മോണ കാട്ടി ഒരു ചിരിയുണ്ട് ആളിന്. വയസ്സ് 65 പിന്നിട്ടെങ്കിലും ആ ചിരിയില്‍ മിക്കവരും ഒന്ന് വീണു പോവും. അത്രക്ക് സുന്ദരവും നിഷ്കളങ്കവുമാണ് അത്. അത്ര തന്നെ രോഷവുമുണ്ട് കണ്ണുകളില്‍ . .... പക്ഷെ അത് വീടുകാരെക്കുരിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് അധികവും . അതെങ്ങനെ ഇല്ലാതിരിക്കും ? തൊള്ളായിരത്തി അന്പതുകളിലെങ്ങാണ്ട്  വന്നതാണവര്‍. അന്ന്  ഏതോ ഒരു കാമ ഭ്രാന്തനായ പുരുഷന്‍റെ കാമ കേളിക്കു ഇരയായി സമനില തെറ്റി ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിയ സുന്ദരിയായ കൌമാരക്കാരി,  ആശുപത്രിയുടെ അകത്തളങ്ങളില്‍ സൂര്യനുദിക്കുന്നതും, അസ്തമിക്കുന്നതും നോക്കി, ദിവസങ്ങളെണ്ണി അവസാനം ഇന്ന് തന്‍റെ അറുപതുകളുടെയും അന്ത്യങ്ങളിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിനടിയില്‍ രണ്ടു മൂന്ന് തവണ വീട്ടില്‍ പോയപ്പോഴൊക്കെ രോഗം കൂടി വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തി, പിന്നെ പിന്നെ വീടും ഈ മാനസികാശുപത്രി തന്നെയായി. വേറെന്തു മാര്‍ഗം.. 

കൂടെ ചേച്ചി രേണുവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആശുപത്രിയില്‍ വെച്ച് തന്നെ വാര്‍ധക്യം കൊണ്ട് കൊടുത്ത രോഗങ്ങള്‍  കാരണം അവര്‍ കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക് മുന്‍പ്‌ മരിച്ചു പോയി. ചേച്ചിയും അനിയത്തിയും തമ്മില്‍ എന്നും വഴക്കായിരുന്നെങ്കിലും ഇന്നും കണ്ണീരോടെ രേഷമാജി ഇന്നും ചെചിയെപറ്റി അവര്‍ പറയാറുണ്ട് . 
കണ്ടാല്‍ നൂറു നാവോടെ സംസാരിക്കാന്‍ ഇനിയുമുണ്ട് അവര്‍ക്ക് വിഷയങ്ങള്‍. londen ഇല്‍  താമസമാക്കിയ അനിയത്തിയും, അമേരിക്കയില്‍ മാനസിക രോഗ വിധഗ്ന്ധനായ അനിയനും എല്ലാം അവര്‍ക്ക് ഓര്‍ക്കാന്‍ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട കുടുംബ ബന്ധങ്ങളാണ്.

ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവരെത്തേടി എത്തുന്ന സമ്മാനപ്പൊതികളും പൈസയും, പിറന്നാള്‍ സമ്മാനങ്ങളും, പിന്നെ വന്നു പോകുന്ന ഏതോ അകന്ന ബന്ധുവും,.... ഇതൊക്കെ കാത്തു ഇന്നും രേഷ്മാജി അങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു. ഉത്തരം  കിട്ടാത്ത മറ്റൊരു ചോദ്യമായി....


ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നവര്‍

"ദൈവം നമുക്ക് രണ്ട് കണ്ണുകളും , കൈകളും , കാലുകളും തന്നത് പോലെ രണ്ട് മനസ്സുകളും തന്നിരുന്നെങ്കില്‍ എത്ര നന്നായേനെ , ഒന്നിന് സ്ഥിരത നഷ്ട്ടപെടുമ്പോള്‍ മറ്റൊന്ന് ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നു . "

സ്ത്രീകളുടെ വാര്‍ഡിലെ രോഗി ഷീലയുടെ ചോദ്യമാണ്. ഈ ചോദ്യം ഏതെല്ലാം വികാരങ്ങളുടെ മിശ്രിമിതമാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല .ദൈവത്തോടുള്ള ദേഷ്യമോ , പുച്ച്ചമോ , ദയവായ്പ്പയോ , അതോ നിസ്സഹായതയോ?
  മനസ്സിന്‍റെ സമനില തെറ്റിയവരെന്നു മുദ്ര കുത്തപ്പെട്ടവരുടെ മനസ്സില്‍ നിന്നാണ് വിത്യസ്തമായ ചിന്തകളും ചോദ്യങ്ങളും ഉയര്‍ന്നു വരുന്നത് . വിരോദാഭാസം എന്ന് തോന്നാം.. അല്ലെങ്കില്‍ ഇതും  ഭ്രാന്തിന്‍റെ ബാക്കിയെന്നോണം എഴുതി തള്ളാം.

ഷീല  വന്നിട്ട് അഞ്ചു മാസത്തിലേറെ ആയി. ഇത് അവരുടെ നാലാമത്തെയോ, 5 )മത്തെയോ അഡ്മിഷന്‍ ആയിരിക്കും. ആദ്യ അഡ്മിഷന്‍ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോള്‍ കുട്ടികളുടെ വാര്‍ഡിലായിരുന്നു. പിന്നെയും പിന്നെയും അവള്‍ വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇത്തവണ മരുന്ന് നിര്‍ത്തിയത് കൊണ്ടാണ് വീണ്ടും ലക്ഷണങ്ങള്‍ തിരികെ വന്നത്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മരുന്ന് നിര്‍ത്തിയതായിരുന്നില്ല, നിര്‍ത്താന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കപെടുകയായിരുന്നു . ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലെ മരുന്ന് കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നാല്‍ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ ആളെ കിട്ടില്ല എന്നതായിരുന്നു, എല്ലാ വീട്ടുകാരുടെയും പോലെ അവരുടെ  വീട്ടുകാരുടെ  ന്യായം. ആ നിര്‍ബന്ധത്തെ വകഞ്ഞു മാറ്റി മരുന്ന് തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ട് പോവാന്‍ മാത്രം  വെളിവ് വന്നിരുന്നില്ല അവര്‍ക്കന്നു. ഫലം  വിവാഹവും , വിവാഹ മോചനവും. അവിടെയും വില്ലനായത് രോഗം തന്നെ. മരുന്ന് നിര്‍ത്തിയതിന്റെ ഫലമായി വീണ്ടും രോഗലക്ഷണം കണ്ടു തുടങ്ങി. അതിന്‍റെ ഫലമെന്നോണം വിവാഹമോചനവും. അങ്ങനെയാണ് അവര്‍ വീണ്ടും adimit ആവുന്നത്. അവര്‍ പറയുന്നു ." കല്യാണവും കല്യാണ ജീവിതവും എല്ലാം സമ്മര്‍ദം നിറഞ്ഞതല്ലേ.. വേണ്ട, എന്ന് ഞാന്‍ പലതവണ പറഞ്ഞു , അമ്മ പറഞ്ഞു , കുറെ കാലമായില്ലേ ഭ്രാന്തിന്റെ മരുന്ന് കുടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുട്ടികളൊക്കെ ആവുമ്പോള്‍ അതെല്ലാം തനിയെ അങ്ങ് മാറും. അമ്മയത് പറഞ്ഞു രക്ഷപ്പെട്ടു , എല്ലാം സഹിക്കേണ്ടത് ഞാന്‍ മാത്രമല്ലെ, അവരിവിടെ കൊണ്ടിട്ടു പോയി, ഇന്നുവരെ  കൊണ്ട് പോവാന്‍ വന്നില്ല. " കണ്ണ് നിറഞ്ഞു അവര്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍. എന്റെയും അവരുടെയും. എന്ത് പറഞ്ഞാശ്വസിപ്പികും അവരെ ഞാന്‍. 

 മഹാലുകളുടെ നാടായ രാജസ്ഥാനില്‍ നിന്നും മരുഭൂമികള്‍ താണ്ടി വന്നതാണവര്‍... ഇനിയോരിക്കല്‍കൂടി രോഗം  ഭേദമായി തിരിച്ചു പോവുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍... ഇന്നും ആ പ്രതീക്ഷ കെടാതെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല.

അവരുടെ മുഖം പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. ജയയെ പ്പോലെ, രോഹിണിയെപ്പോലെ , തന്‍റെയും ഇനിയുള്ള വീട് ഈ ആശുപത്രി തന്നെയാകുമെന്ന സത്യവുമായി അവര്‍  പതിയെ പൊരുത്തപ്പെട്ടതുപോലെ. 

ആദ്യമാദ്യം കടന്നു ചെല്ലുമ്പോഴൊക്കെ അവള്‍ തന്‍റെ ജീജാജിയുടെ ഫോണിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. തുടരെ തുടരെ വിളിക്കുന്ന നമ്പര്‍ swiched off എന്ന് പറയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവളും സത്യത്തെ ഉള്‍ക്കൊണ്ടിരിക്കണം. ഇപ്പോഴവള്‍ തന്‍റെ വീട്ടുകാരെ കുറിച്ച് ഒന്നും ചോദിക്കാറില്ല. സംസാരവും പ്രസരിപ്പും എല്ലാം കുറഞ്ഞു തികച്ചും മൌനിയായി.

താന്‍ പ്രിയപ്പെട്ടവരെന്നു കരുതിയവര്‍ക്ക് , തന്നെ വേണ്ടാതാവുന്നു  എന്ന സത്യം  എത്ര ക്രൂരവും , നിഷ്ടൂരവും ആയിരിക്കും....... ദൈവമേ... 




Saturday, October 1, 2011

വിലയില്ലാത്ത പെണ്‍കുട്ടി

വളരെ അലക്ഷ്യമായിട്ടാണ് അവര്‍ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നത്. മുഷിഞ്ഞ , നിറം എന്തെന്ന് പറയാനാവാത്ത സാരിയും , അതിനോട്  ഒട്ടും യോജിക്കാത്ത ബ്ലൌസും , ഒരുപാട് നാളായി വെള്ളം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ ശോഷിച്ച ശരീരത്തിന് വളരെ പരിചിതമായി തോന്നി. അന്താളിപ്പ് നിറഞ്ഞ മുഖത്ത് ജീവിതമേല്‍പ്പിച്ച മുറിവുകളും, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കറുത്തിരുണ്ട നിഴലും നന്നായി കാണാം. പരിശോധന മുറിയുടെ അഴുക്കു മാത്രം പിടിച്ച തറയിലൂടെ മുട്ടില്‍ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന 8  മാസം തോന്നിക്കുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് തന്നെയില്ല. പകരം മനോ വൈകല്യമുള്ളതെന്നു ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍  തന്നെ തോന്നിക്കുന്ന  അടുത്തിരിക്കുന്ന 6 വയസ്സുകാരനിലായിരുന്നു അവരുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവന്‍. ആ കുട്ടിയുടെ ചികിത്സക്ക് വന്നതായിരുന്നു അവര്‍. കൂടെ ഒത്തിരി പ്രായമായ, അലക്ഷ്യമായി വസ്ത്രം ധരിച്ചതെങ്കിലും കാണാന്‍ പ്രസന്നതയുള്ള ഒരു അമ്മൂമ്മയുമുണ്ടായിരുന്നു. മുട്ടിലിഴയുന്ന ആ കൊച്ചു സുന്ദരിയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും , മറ്റു കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കി നടത്തുന്നതും അവരായിരുന്നു. 

എന്‍റെ case discuss ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി, സീനിയര്‍ ഡോക്ടര്‍ ഉടെ സമീപതിരിക്കുമ്പോഴാണ് കുട്ടിയെ കണ്ണില്‍ പെട്ടെത്. ഇത്രയും തിരക്കുള്ള ആശുപത്രിയുടെ പരിശോധന മുറിയില്‍ , ആളുകളുടെ കാലുകള്‍ ക്കിടയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു കളിക്കുന്ന കുട്ടിയെ ആണ് ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. പിന്നെ കുടുംബത്തെ കണ്ടു പിടിച്ചു കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് തുടരെ , തുടരെ എന്‍റെ കസേരക്കടിയിലും വന്നു കളിക്കുന്ന കുട്ടിയുമായി  കണ്ണ് കൊണ്ടും , ആംഗ്യം കൊണ്ടും ഒത്തിരി നേരം ഞാനും കളിച്ചു. ഉച്ചയൂണിനായി ഹാള്‍ ഒഴിഞ്ഞപ്പോഴും അതേ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന ആ കുടുംബം ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നമായി മനസ്സില്‍ തന്നെ കിടന്നു.  പിന്നീടു ആ അമ്മൂമ്മ ഡോക്ടര്‍ നെ സമീപിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് കാര്യം പിടി കിട്ടിയത്. ആറു വയസ്സുകാരനെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി അപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു അവര്‍. ആദ്യത്തെ consulting നു മാസങ്ങള്‍ക് ശേഷം കുട്ടിയുടെ സ്തിഥി വഷളായപ്പോള്‍ മാത്രം ആശുപത്രി സന്ദര്‍ശിച്ചു , അഡ്മിഷന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നതിലെ പന്തി കേട് മണത്തു കൊണ്ടാവണം ഡോക്ടര്‍ ആ അപേക്ഷ പാടെ നിരസിച്ചത്‌ . ( ഇത്തരം രോഗികളെ അട്മിട്റ്റ് ചെയ്തു , ആശുപത്രിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോകുന്നത് ഒരു സ്ഥിരം സംഭവമായിരുന്നു ).

ഉച്ചയൂണിനായി ഞങ്ങളും പിരിഞ്ഞു. രണ്ടാം പകുതിയില്‍ അവരെ വീണ്ടും കാണുമ്പോള്‍ അവര്‍ പ്രവേശന കവാടത്തിനടുത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു . നേരെത്തെ പോലെതന്നെ കുട്ടിയെ അലക്ഷ്യമായി മണ്ണില്‍ ഇഴയാന്‍ വിട്ടിരിക്കുന്നു. കുട്ടി ചുറു ചുറുക്കോടെ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വഴിയെ നടന്നു പോവുന്ന എന്നെ ആ കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ വികൃതികളാണ് അങ്ങോട്ട്‌   ആകര്ഷിപ്പിച്ചത് . പരിസരം മറന്നു കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ ഞാനാകുട്ടിയുമായി കൂട്ട് കൂടി. ഏതോ മറന്നു പോയ ബന്ധം ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഉള്ളത് പോലെ. 

തിരിഞ്ഞു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ എന്നെ നോക്കി കുട്ടി അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒച്ചവെച്ചു. അത് കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ എന്നുടെ നേരെ ആ  അമ്മോമ്മ  യുടെ നിസ്സഹായമായ അഭ്യര്‍ത്ഥന." ദയവായി , ഈ കുട്ടിയേയും കൂടെ കൊണ്ട് പോവൂ സിസ്റ്റെര്‍ജി , ഞങ്ങള്‍ വളരെ പാവപ്പെട്ടവരാണ്. നിങ്ങള്‍ക്കാവുമ്പോള്‍ പണമുണ്ട്. ഇതിനെ പഠിപ്പിച്ചു വലിയവളാക്കി, കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചയ്ക്കൂ. ഞങ്ങള്ക്കതിനു കഴിയില്ല. ഇതിനെയും കൊണ്ട് പോവൂ സിസ്റ്റെര്‍ജി.. "
കോരിത്തരിച്ചു നിന്ന് പോയി ഞാന്‍. തന്‍റെ പേരക്കുട്ടിയെ വില പറയാതെ മറ്റൊരാളോട് എടുത്തു കൊള്ളാന്‍ അപേക്ഷിക്കുന്ന ഒരമ്മൂമ്മ. ഇവരോട് എന്ത് ഉത്തരം പറയണം എന്നെനിക്കരിയില്ലയിരുന്നു. ഞാനും ഒരു സ്ത്രീ തന്നെയാണല്ലോ .. 
അവരെ അതിനു പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്തായിരിക്കും? 

ദാരിദ്ര്യമോ? പെണ്‍കുട്ടിയെന്ന എന്ന വിത്യാസമോ?