Sunday, October 5, 2014

"magar mujko lottadho bhajpan ka saavan, vo kaagazi ki kashtti, vo baarsih ka paani.." 

Really suitable to my current situation. By sitting far away from my home, family and my childhood I am preparing to celebrate an Eid. Is it still full of colours, emotions, and happiness? I fear NO. The Eid with beautiful colours, and with yummy taste and smell of biriyani and the payasam, with nostalgic fragrance of mehandi and new dresses and the with full of happiness walked away from me, or I walked away from that. An Eid with no colour to make it as a special one but full of beautiful memory. 

I used to have beautiful Eids, both Eidul Fithar and Bakrid during my childhood just like everyone had... Eid in bappa's home, our 'tharavaadu'(തറവാട്). Around 4.30 am, umma would awake us for a 'perunnal kuli' (പെരുന്നാള്‍ കുളി), or a special bath for the day. Though I used to hate the process of oiling my body, on that special day I would give all freedom to my mom to for oiling my body. Mma, I am missing that very badly. While we three (my siblings) stand like  statues with oiled body, waiting for the bath, my mma would make payasam, and other special foods for the day... We used to have 'cherupayar payasam'                 ( ചെറുപയര്‍ പായസം), I don't know whose favorite it was, but gradually it became my favorite too, and my home's favorite too. I think mma is an expert in making it ...

The walk to the river and the bath in the chilling water of the chaliyar (ചാലിയാര്‍)  was the next awaiting  process.We used to forgive uppa and mma for compelling us to have a bath in such a cold river in the early morning, because it was Eid. Mma used to say  that, that bath is special as it is a sunnath ( reward able from the almighty). I never saw 'perumkadavu' (പെരുംകടവ്) as beautiful as it was, before or after that. I never saw such a sleeping river before or after that. I never felt such a chilling experience before or after that. Really, that family bath had its all magical power. I walked away from that too,a long way ahead. Still I am missing it badly. Now the perumkadavu is dead. Nobody is going there to take a bath except to take its sand...she lost her beauty forever...

Then comes, the most awaited moments, dressing for the day. We used to get new dress only once in a year. my parents were not so rich to buy more than one dress in a year. it would let them out from their strict budget. So, that would became much celebrated, and awaited moment. Even the shopping was also celebrated as we were getting only one chance to visit the cloth marts in a year. We used to buy cloths which comes  fit their  budget; the dress, the bangles, and other accessories. wow!!!, It was beautiful. You really don't have an idea that how much I am missing that too. The fragrance of the new dresses. We were cautious about out new dress in order to persist the fragrance till the bakrid, as we have to wear it the same dress in that eid too. May be because of that, I felt bakrid as a dull eid among the two. no new cloths, no accessories, no fasting too. Instead an eid coming to the scene suddenly..

Mehandi designing, such a grand function it is. We used to  wander for fresh mehandi leaves from house to house. The more fresh the leaves are,  the more red the designs will  be. So it was so necessary to get fresh leaves.   Along with my sister, I used to wander for the fresh mehandi leaves and it was my mma who helped us to make it as paste format. Then again we would search for somebody who could help us to design something beautiful in our hand. The mehandi designing is an art  which can only be done by those who  is really an expert in it.  It’s  really a tough task to design it without so called 'mehandi cones'. Mehandi cones were not born at that time. So we used to design it in a traditional way by using a small narrow stick( ഈര്‍ക്കിലി),  but the smell of the Mehandi paste, GOD, am still getting it!!!!!. We would get beautiful red designs in our palm once the paste got dried. Then our palm would also smell, such a crazy sensations are they!!! Your beautiful palm with the beautiful smell and colour would make you mad, I am sure. We used to put mehandi repeatedly on the same design to make it darker red. The excited night and the curious morning of the Eid. Oh, God I am missing everything.. 

Yesterday, I bought a mehandi cone from Chemboor Street and am designing it in my hand by sitting alone. I am sure that my design will be prettier than the old one and darker too. But there is no excitement and curiosity.. I am missing everything, the pretty red and beautiful smell and curiosity and excitement everything. I can only smell it in my memory, feel it in my memory.....

I asked many people here, whether there is any eid gaah (ഈദു ഗാഹ്) for women too? But the answer was obvious NO, as society is thinking women should celebrate eid in the home only, more specifically in kitchen only. There is no space for them to have eid prayer as prophet Muhammad instructed. I had two eids without eidgaah while I was in Ranchi, but I never felt them as Eids nor I counted them as Eid. Again I am going to celebrate one more Eid without Eid ghah. Eid ghah or open prayer space is an occasion in which we meet everybody and greet each other. As a child I used to wait for that occasion. We would be so excited to show our new dress and mehandi to others and we children would judge the beauty of the dress and design each other. I often feel that, the red colour of the mehandi was the colour of our happiness. That happiness would reflect in our face too. Kash my childhood visited me again..!!

It was not biriyani which was served in our table on the day of Eid. We were not rich enough to make a biriyani. Mma used to prepare coconut rise (തേങ്ങാ ചോറ്) , dhal, beef and pappad!. Bappa used to feed us. I lost him too. Now biriyani is there in our daily menu. It is no more a guest on our table and it lost all its excitement and specialty.

we used to visit each and every houses nearby, friend's, neighbour's and relative's, and fill our stomach with payasam. Actually it was not the payasam which fill our stomach, but love and happiness of the serving one. Who will feed me payasam on this Eid with lot and lots of love in it? 

After my post graduation, I lost all colors of my Eid. I realized  that I am grown enough and society compelled me to do many things. Marriage was one among them. When I got married I fail to take my colour of celebration along with me to my in laws or I was not allowed to do so. I left all the beauty of it in  my home along with my childhood. After that Eid became so strange to me. As every married women, I was compelled to celebrate it without much colours, without my beloved mma, and ppa and siblings. I began to hate the day. I used to think why does society steal everything from women? Why does society deny her happiness too? Society never understood the feelings of women!!! She is not allowed to celebrate the festival as she wants. Damn culture and customs!. I just hate you for this.

I was forced to walk away from my parents, home, siblings, and my childhood too. I don't know when will the culture and customs steal my soul of happiness also from me?

I will be celebrating this Eid in Mumbai, a strange, big, metropolitan city. With all these memory I will try hard to celebrate it alone and to make it as a special day. I miss you mma, ppa, nadu, naseef, and ikka......I miss you badly..

Tuesday, April 29, 2014

എന്റെ മഞ്ഞുതുള്ളി

അവളെന്റെ ഉമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ വളരുന്നുവെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സന്തോഷിച്ചോ എന്നിനെക്കറിയില്ല . കാരണം അന്നെനിക്ക് ഒന്നര വയസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ . തറവാട്ടിലെ ആദ്യത്തെ പെണ്‍മണിയും, പേരക്കുട്ടിയുമായി ഞാനൊരു രാജകുമാരിയെ പ്പോലെ വാഴുമ്പോയിരുന്നു അവള്‍ അവളുടെ വരവറിയിച്ചത്. അപ്പൊ പിന്നെ സന്തോഷിക്കാന്‍ വകയില്ല. കുശുമ്പായിരുന്നിരിക്കും. ഒരു ഒക്ടോബറില്‍ ഞങ്ങളിലേക്ക് വന്ന അവള്‍ക്കു  ഉമ്മയും ഉപ്പയും മഞ്ഞു തുള്ളി എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള നദ എന്ന് പേരിട്ടു.  എന്‍റെ മഞ്ഞു തുള്ളി.

 കുശുമ്പു അത്യാവശ്യതിലേറെ ഉണ്ടായിരുന്നു അവള്‍ക്ക്. ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പോലും അവള്‍ക്ക് താത്തയെപ്പോലെയാവണം. ഉണ്ണുന്നതും ഉറങ്ങുന്നതും താത്തയെപ്പോലെ യാവണം. താത്തയുടെ പ്പോലെ ഉടുപ്പ്, താത്തയുടെ  പോലെ വള കളും മാലകളും . താത്തയുടെ  പോലെ ചെരുപ്പ്, അങ്ങനെയങ്ങനെ എല്ലാറ്റിലും ഏതിലും  ഒരു താത്ത  മയം

അതുകൊണ്ട് തന്നെ  ഇവളെ കൊണ്ട് ഞാന്‍ തോറ്റു എന്ന് കരുതിയിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവളെ നഴ്സറിയില്‍ ചേര്‍ത്തത് . ഞാനപ്പോള്‍ രണ്ടാം ക്ലാസിലെത്തിയിരുന്നു. ഒരു  മഴകാലത്ത് വെള്ള ഷര്‍ട്ടും നീല വള്ളിയുള്ള ഉടുപ്പുമിട്ടു പുതിയ ഭാഗും അക്ഷരമാല പുസ്തകവും, സ്ലൈറ്റുമായി ചെറിയ പുള്ളികുട ചൂടി  അവള്‍ ഉമ്മയുടെ വിരലും പിടിച്ചു ഞങ്ങളുടെ കൂടെ നഴ്സറിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.രസമുള്ള യാത്രയായിരുന്നു അത്.
നഴ്സറിയില്‍ എത്തും വരെ സന്തോഷമായിരുന്നു അവള്‍ക്ക്. താത്തയെ  പോലെ അവളും  വല്യ കുട്ടിയായി എന്ന തോന്നലാവാം. അവളെ നഴ്സറിയില്‍ ആക്കി ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങിയതും അവളാര്‍ത്തു കരയാന്‍ തുടങ്ങി. പ്രശനം ഗുരുതരമായിരുന്നു. താത്തയും അവളുടെ കൂടെ നഴ്സറിയില്‍ ഇരിക്കണം!!!നിവൃത്തി കേടു കൊണ്ട് ഉമ്മ എന്നോട് ആ ദിവസം അവളുടെ കൂടെയിരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാനിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
പക്ഷെ പ്രശനം ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് തീരുന്നതായിരുന്നില്ല . പിറ്റേ ദിവസവും , പഴയ ലോക്കേഷനില്‍ വെച്ച് അവള്‍ അതേ സീന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു. ഇത് പന്തിയല്ലെന്ന് കണ്ട ഉമ്മ അവിടുന്ന് എന്നെയും കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടാനൊരു ശ്രമം നടത്തി. പക്ഷെ പരാജയമായിരുന്നു ഫലം. അങ്ങനെ അന്നത്തെ ദിവസത്തെ പെര്‍ഫോമന്‍സ് കൊണ്ട് ഒരു ഗുണമുണ്ടായി. അവളുടെ നഴ്സറി, താഴെ വീട്ടിലെ താത്തയുടെയും ബാപ്പയുടെയും വീട്ടിലേക്കു മാറ്റി. ഒറ്റ വ്യത്യാസം മാത്രം. ഒരു നഴ്സറി ടീച്ചര്‍ക്ക് പകരം മൂന്നാളുകള്‍, ക്ലാസ് റൂമില്ല, പകരം തൊടിയും പറമ്പും മുഴുവന്‍ ക്ലാസ് റൂം ആയി. അങ്ങനെയാണ് അവള്‍ താതാത്തയുടെയും  ബാപ്പയുടെയും കുട്ടിയായത്. ബാപ്പയവള്‍ക്ക് നെയ്യും, ചെറുപഴവും പപ്പടവും കുഴച്ച ചോറുരുള കൊടുത്തു. അതില്‍ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ടാവാം അവള്‍ക്കത് വല്യ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു. താതാത്ത (ആ വീട്ടിലെ ഉമ്മ, ഞങ്ങള്‍ അവരെ അങ്ങനെയാണ് വിളിച്ചത് ) അവള്‍ക്ക് ചോറ്റരി വെള്ളത്തിലിട്ടു കുതിര്‍ത്ത്, അമ്മിയിലരച്ചു, ഇലയില്‍ വെച്ച് ചുട്ടു കട്ടി പത്തിരി ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. വഹീദ താത്ത അവളുടെ തലയിലെ പെനെടുത്തു കൊടുത്തു, കുറുന്തോട്ടി താളിതേച്ചു കിണറ്റിലെ വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ച് കുളിപ്പിച്ച്, മുടി  കോതിയൊതുക്കി രണ്ടു വശങ്ങളില്‍ കെട്ടി കൊടുത്തു. രഹന താത്ത അവള്‍ക്ക് ബാലരമയിലെ കഥകള്‍ വായിച്ചു കൊടുത്തു. നദീറ താത്ത അവള്‍ക്ക് കശുവണ്ടി   ചുട്ടു അണ്ടി അണ്ടി  പുട്ടുണ്ടാക്കി  കൊടുത്തു. അങ്ങനെ അവള്‍ക്ക് പേടിയില്ലാത്ത, താത്ത  ആവശ്യം ഇല്ലാത്ത  സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു നഴ്സറി കിട്ടി.

ആ വര്‍ഷം അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത വര്‍ഷം  ഉമ്മയുടെ ആവലാതി കാരണം അവളെ ഉപ്പയുടെ അതായത് ഞാന്‍ പഠിക്കുന്ന സ്കൂളില്‍ കൊണ്ടിരുത്താന്‍ തീരുമാനമായി. സ്കൂളില്‍ പോവാന്‍ അവള്‍ക്ക് മടിയുണ്ടാവാന്‍ പാടില്ലല്ലോ. അങ്ങനെ അവള്‍ ഫ്രീയായി A M LP SCHOOL ലെ ഒന്നാം ക്ലാസുകാരിയായി.  താത്ത ചുമരിനപ്പുറത്തു ഉള്ളത് കൊണ്ടും, ഉപ്പയുടെ സ്കൂള്‍ ആയതു കൊണ്ടുമാവാം അവള്‍ ശാന്തയായി.

അങ്ങനെയാണ് അവള്‍ക്ക് എന്നെ കൂടാതെ വേറെ കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടായത്. രണ്ടുപേര്‍ , ഒന്ന് പോസ്റ്റ്‌ മാസ്റ്ററുടെ മകള്‍ ഖാശിയ, രണ്ടാമത്, മീര ടീച്ചറുടെ മകന്‍ ജസ്റ്റിനും.

ക്ലാസ്സില്‍ ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ അവളുടെ തനി രൂപം കാണിച്ചു. ടീച്ചര്‍ എഴുതാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍  അവള്‍ സ്ലൈറ്റ് എടുത്തു കയ്യില്‍ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, ഞാനെഴുതില്ല, എന്നെ ചേര്‍ത്തി യിട്ടില്ല എന്ന് തിരിച്ചു പറഞ്ഞു. അവളെ  ഒരു വിധത്തില്‍ ശാന്ത ടീച്ചര്‍ ശാന്തയാക്കി.ഉപ്പ ആ സ്കൂളിലെ മാഷായത് കൊണ്ട് എല്ലാ വാര്‍ത്തകളും അപ്പോപ്പോൾ ഉപ്പയുടെ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു.

അങ്ങനെയൊക്കെയാണ് തുടക്കമെങ്കിലും പിന്നീട് സ്കൂളിൽ അവളൊരു നല്ല കുട്ടിയായി.  സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് കൊണ്ട് അവൾക്കൊരു  ഉദ്ദേശമേ  ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.  50 ൽ  50 മാർക്ക്  വാങ്ങുക എന്നത് മാത്രം . അതവളുടെ വാശിയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ആ വാശിയിലും ഒരു തമാശക്ക് വകയുണ്ടായി.  ഒരിക്കൽ  കാകൊല്ല പരീക്ഷയോ , അരകൊല്ല പരീക്ഷയോ കഴിഞ്ഞു അവളെ കണ്ടത് നിറ  കണ്ണുകളുമായിട്ടാണ്. വീട്ടിലെത്തും വരെ കരഞ്ഞു. വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും കരഞ്ഞു. ഉമ്മ വന്നപ്പോൾ കരച്ചിൽ  കൂടി. കാരണം നിസ്സാരമാല്ലായിരുന്നു. കണക്കിൽ  അവള്ക്ക്  49 മാർക്കേ കിട്ടിയുള്ളൂ എന്നാണ് പരാതി. ഒരു മാർക്ക് നഷ്ട്ടപെട്ടുവത്രേ.. എനിക്ക് കലിയാണ്  വന്നത്. കണക്കിൽ  നൽപ്പതിനു  മുകളിലേക്ക് മാർക്ക്  വാങ്ങാൻ ഞാൻ പാട് പെടുമ്പോഴാണ് 49 മാർക്ക്  വാങ്ങി വന്നിരുന്നു ഒരാള് കരയുന്നു.!! എന്ത് പറയാൻ.

അങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത ഇനം തമാശകളുമായി അവളങ്ങനെ താരമായി മാറി.   അതിനിടയിൽ    അവളുടെ നല്ലകുട്ടി വേഷം എനിക്ക് പാരയായി വന്നു. പഠിക്കാന്‍ അവളെ പോലെ ഉത്സാഹ വതി അല്ലാത്ത, അത്യാവശ്യം തല്ലു കൊള്ളിയുമായിരുന്ന എന്നെ എല്ലാ കാര്യത്തിലും  അവളുമായി ഉമ്മയും ഉപ്പയും താരതമ്യപ്പെടുത്തി . പോരാത്തതിന്, സ്കൂളില്‍ ഞാന്‍ കാണിക്കുന്ന ചെറിയ ചെറിയ ഫിത്ന കള്‍ പോലും അവള്‍ ഉമ്മക്ക് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു . അങ്ങനെ എനിക്കും കുശുമ്പ് കയറി തുടങ്ങി.

ഈ ജാര പണിയൊക്കെ എടുക്കുമെങ്കിലും എന്നെ കൂടാതെ അവളില്ലായിരുന്നു. എന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്നും നല്ല ചീത്ത കേട്ടാലും കടിച്ചു തൂങ്ങി എന്‍റെ പിന്നില്‍ തന്നെ യുണ്ടാവും. പെട്ടെന്ന് കരച്ചിലും വരും. അവള്‍ കരഞ്ഞാല്‍ ചീത്ത എനിക്കായിരുന്നു. ഇതു കൊണ്ട് തന്നെ അവളെ കരയിപ്പിക്കാതെ നോക്കേണ്ടത് എന്‍റെ ആവശ്യവുമായിരുന്നു.  അങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും എന്‍റെ മാറ്റി നിര്‍ത്താന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു ഭാഗമായി അവളെന്നും നിന്നു.  ബാവാജിയുടെ മതിലില്‍ കക്ക് കളിക്കാനും,  കല്ല്‌ കളിക്കാനും, പിന്നെ കുട്ടിപ്പുര വെച്ച്  ചോറും കറികളും ഉണ്ടാക്കാനും അവളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എനിക്ക്. ഒരിക്കല്‍ ബാവാജി പുതുതായി വെച്ച  മതിലിന്‍ പുറത്തു  ഒരു പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഉച്ചക്ക്, ഉമ്മ കാണാതെ  ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും കൂടി കക്ക് കളിക്കാന്‍ ഇറങ്ങി. കളി പൊടി പൊടിക്കുന്നതിനിടയില്‍  കാലു തെറ്റി അവള്‍ താഴെ  വീണു കയ്യൊടിഞ്ഞു. ആ കയ്യുമായി അവളോരുപാട് നടന്നു. പിന്നെയൊരിക്കല്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും കൂടി മദ്രസയില്‍ പോകുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു കാക്ക വന്നു അവളുടെ തലയിലൊരു കൊത്ത് കൊടുത്തു. എന്ത് മുന്‍കാല വൈരാഗ്യമാണ്  ആ  കാക്കക്ക് അവളോടുണ്ടായിരുന്നതെന്നറിയില്ല ... എന്തായാലും ആ മുറിയും കൊണ്ടും  അവളൊരു പാട്  കാലം നടന്നു. ഇങ്ങനെ പലതരം  കാട്ടികൂട്ടലുകളുമായി അവള്‍ വാഴുന്നതിനിടയില്‍ ഞാനും അവളും വളര്‍ന്നത റിഞ്ഞില്ല..

ഇന്നെന്‍റെ മഞ്ഞു തുള്ളി വളര്‍ന്നു സ്നേഹമുള്ള നഴ്സായി .. രോഗികള്‍ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷകയായി..അടുത്ത് തന്നെ അവളൊരു പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയുമാവും എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു.. ഈ സുഖമുള്ള പ്രിയപ്പെട്ട ഓര്‍മ്മകള്‍ ഞാന്‍ അവളുടെ വിവാഹവേളയില്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. തത്തയുടെ നിഴലായിരുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളിക്ക് നിഴലായി നില്‍ക്കാന്‍ ഇനി മുനീര്‍ ഉണ്ടാവുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ

സ്വന്തം താത്ത..

Sunday, February 9, 2014

വിദ്യഭ്യസമെന്ന തമാശ!!!

ഒരു മനുഷ്യന്‍ വിജ്ഞാനമോ വൈദഗ്ധ്യമോ  പരിചയമോ നേടിയെടുക്കുന്ന പ്രക്രിയയെ ആണ് വിദ്യഭ്യാസം എന്ന് പറയുന്നത്. ഇതിലൂടെ മനുഷ്യന്‍ സംസ്കരിക്കപ്പെടുകയും അഭ്യസ്ത വിദ്യനാവുകയും  ചെയ്യുന്നുവെന്നു പൊതു വിദ്യാഭ്യാസ ലക്ഷ്യങ്ങളില്‍ പറയുന്നു. സംസ്കാരമുള്ള നല്ല സമൂഹത്തെ വാര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ വിദ്യാഭ്യാസമാണ് ഏറ്റവും വലിയ വഴിയെന്നു നമ്മള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.  എന്‍റെ ആ വിശ്വാസത്തിനു ഈയിടെയായി വലിയൊരു ക്ഷതമേറ്റു . അസംസ്കൃതവും സംസ്കാരമില്ലാത്തതും ആയ സമൂഹത്തിന്‍റെ സംസ്കാരമില്ലാത്ത  പ്രക്രിയായി ഔദ്യോഗിക വിദ്യഭ്യാസം മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു. ഒരു സംസ്കാരമുള്ള നല്ല സമൂഹത്തെ വാര്‍ത്തെടുക്കാനല്ല, മറിച്ചു നശിപ്പിക്കുകയാണ്  ഇത്തരം രീതികള്‍ ചെയ്യുന്നത് എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു.

ഈയടുത്ത് ഞാന്‍ ഒരു പരീക്ഷക്കിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ ഒരു പുരാതനവും  കുലീവുനമായ സര്‍വകലാശാലയുടെ ബിരുദാനന്തര ബിരുദ പരീക്ഷ വേള. വിദൂര വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയിലാണ് പരീക്ഷ. അതായതു ഗൈഡുകളുടെയും  കോണ്ട്രാക്റ്റ് ക്ലാസുകളുടെയും സഹായത്തോടെ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ സ്വയം പഠിച്ചു പരീക്ഷയെഴുതുന്ന സമ്പ്രദായം. സത്യത്തില്‍ ഈ രീതില്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാര്‍ഥി സാധാരണ രീതിയില്‍ പഠിച്ചെടുക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥിയെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പരിശ്രമം നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാല്‍ ആ പരിശ്രമങ്ങളെയെല്ലാം വിഫലമാക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു ആ പരീക്ഷ കേന്ദ്രത്തിലെ സീനുകള്‍. ഉത്തരാധുനിക പരീക്ഷ മോഡലി ലാണോ പരീക്ഷ എന്ന് ഞാന്‍ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചു പോയി. പരീക്ഷാര്‍തികള്‍ തങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങള്‍ (അതും ക്യാപ്സൂള്‍ രൂപത്തിലുള്ള ഗൈഡുകള്‍ ആണെന്നോര്‍ക്കണം) തുറന്നു വെച്ച് ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം കണ്ടുപിടിച്ചു പകര്‍ത്തിയെഴുതുന്നു. മറ്റു ചിലര്‍ ഗൈഡുകളെ വീണ്ടും ചെറിയ ക്യാപ്സൂള്‍ ആക്കി  കൊണ്ടു വന്നു അതില്‍ നോക്കി എഴുതുന്നു. മറ്റു ചിലര്‍ സ്മാര്‍ട്ട്‌ ഫോണില്‍ scan ചെയ്തു കയറ്റി അതില്‍ നോക്കി എഴുതുന്നു. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ പകര്‍ത്തി എഴുത്തിന്റെ ഒരു പൂരം. ഇതെല്ലാം കണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന പരിശോധകന്‍  മൊഴിയുന്നു. “നിങ്ങള്‍ കോപ്പിയടുക്കരുത്‌ എന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നില്ല. പുസ്തകവും ഫോണും വെച്ചെഴുതരുത് എന്നേ പറയുന്നുള്ളൂ... അതുകൊണ്ട് ദയവു ചെയ്തു പുസ്തകവും ഫോണും പുറത്തു വെക്കുക.” അതൊരു അപേക്ഷയായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്ത് ഗുണം? പക്ഷെ ഇതുകേട്ട ചില അഭ്യസ്തവിദ്യരായ പരീക്ഷാര്‍ഥികള്‍ പരിശോധകന്റെ വാക് മാനിച്ച് ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുത്തരമുള്ള പേജുകള്‍ കീറിയെടുത്ത് പുസ്തകം കൈയുത്തും ദൂരത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു!!! തങ്ങള്‍ക്കിവിടെ  റോളൊന്നുമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പരിശോധകര്‍ പതിയെ സ്ഥലം വിട്ടു.

നേരാംവണ്ണം ശ്രമപ്പെട്ടു പഠിച്ചു വന്നവന് ഈ അഭ്യസ്തവിദ്യരുടെ മുന്‍പില്‍ വിഡ്ഢികളാവുന്നു എന്ന് സ്വയം തോന്നിയാല്‍ വിശാല മനസ്കരായ നമ്മുടെ സംസ്കാര സമൂഹം ആ തോന്നലിനെ അസൂയ എന്ന് വിളിച്ചേക്കാം. പക്ഷെ വിഡ്ഢി കളാവുന്നത് സത്യത്തില്‍ ആരാണ്? പഠിച്ചു വന്നവനോ? അതോ ഇത്തരത്തില്‍ പകര്‍ത്തി എഴുതല്‍ പരീക്ഷ ജയിച്ചു ബിരുദവും ബിരുദാന്തര ബിരുദവും നേടിയെടുത്തു സ്വയം പറ്റിക്കുന്നവനോ? അതോ ഈ വിദ്യഭ്യസികള്‍ സമൂഹത്തെ സംസ്കരിക്കുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന നമ്മളോ? ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കുക.

ഈ പരീക്ഷാര്‍ഥികളുടെയെല്ലാം പ്രായ പരിചയ തോതെടുത്തു പരിശോധിച്ചാല്‍ സമൂഹത്തില്‍ ഇവരുടെയെല്ലാം പങ്കെന്താണ് എന്ന് വ്യക്തമാവും. 27 നും 55 നും ഇടയില്‍ പ്രായമുള്ള വരാണ് കൂട്ടത്തില്‍ അധികവും. അധ്യാപനമോ അല്ലെങ്കില്‍ അതുപോലെ ഉത്തരവാദ പ്പെട്ട മറ്റെന്തെങ്കിലും ജോലിയിലോ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരാണ് മിക്കവരും. ഇതില്‍ നിന്ന് രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമാണ്. ഞാനടക്കമുള്ള പരീക്ഷാര്‍ഥികള്‍ ഈ ഡിഗ്രി സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കൊണ്ട് തന്‍റെ തൊഴില്‍ സാദ്ധ്യതകള്‍ അന്വേഷിക്കുന്നവരോ അല്ലെങ്കില്‍ ജോലിയില്‍ ഉയര്‍ച്ച ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോ ആണ്. രണ്ട് വിദ്യഭ്യസതിന്റെ വിലയോ, തങ്ങള്‍ ചെയ്യന്നത് ഗുരുതരമായ തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലാവത്തരോ അല്ല. മറിച്ചു ശരിയും തെറ്റും പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ട അധ്യപകര്‍, പ്രശനങ്ങള്‍ക്ക് പരിഹാരം കാണാന്‍ തങ്ങളുടെ രോഗികളെ സഹായിക്കേണ്ട സൈക്കോളജിസ്റ്റ്കള്‍, പിന്നെയും കുറെ വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ നിറവേറ്റു കയോ നിറവേറ്റാന്‍ ബാന്ധ്യസ്ഥരോ ആയിട്ടുള്ളവര്‍ തന്നെ ഇത്തരം വൃത്തികെട്ട പരിപാടിയില്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍, ഈ വിദ്യഭ്യാസം കൊണ്ട് ആര്‍ക്കു ഗുണമുണ്ടാവനാണ്. ആര് സംസ്കരിക്കപ്പെടാനാണ്?
വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന് നമ്മള്‍ വിളിക്കുന്നത്‌ പരീക്ഷ എഴുതി വിജയിക്കുന്ന പ്രക്രിയയെ ആണ്. പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നും മാത്രം പഠിച്ച അറിവിനെ വേണ്ട വിധത്തില്‍ പരീക്ഷ പേപ്പറില്‍ എഴുതി ഫലിപ്പിക്കുന്നവന്‍ വിജയിയാവും. അവനു കയ്യില്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ലഭിക്കുമ്പോള്‍ അവനു സമൂഹത്തിനു മുന്‍പില്‍ വിദ്യഭ്യാസമുള്ളവന്‍ ആവുന്നു. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍ കരസ്ഥമാകുന്നവന്‍ ഏറ്റവും നല്ല വിദ്യഭ്യസമുള്ളവന്‍. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക് വാങ്ങുന്നവന്‍ ഏറ്റവും വലിയ മിടുക്കന്‍. ഇതാണ് നമ്മുടെ വിദ്യഭ്യാസ പ്രക്രിയ.  

വിദ്യഭ്യാസം എന്നത് അമ്മയുടെ ഗര്‍ഭ പാത്രത്തിനുള്ളില്‍ തുടങ്ങി മരിക്കും വരെയുള്ള ഒരു   പ്രക്രിയാട്ടാണ് educationalist കള്‍ കണക്കാക്കിയിട്ടുള്ളത്. കുറെ പുസ്തകത്തിലെ അറിവ് നേടിയെടുക്കുന്നതില്‍ നിന്നുപരിയായി മനസ്സിലും, ചിന്തയിലും, വ്യക്തിത്വത്തിലും മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്താന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു തുടര്‍ച്ചയായ പ്രക്രിയ. എന്നാല്‍  നമ്മുടെ കണക്കു പ്രകാരം വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങുന്നത് ഒരു കുട്ടിയെ നഴ്സറിയില്‍ ചേര്‍ക്കു ന്നതോടെയാണ്. അറിവെന്നത് വെറും പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് നമ്മള്‍ കുട്ടികളുടെ  മനസ്സില്‍ കയറ്റി കൊടുക്കുന്നു. പുസ്തകത്തിലുള്ള അറിവിനെ കലക്കി കുടിച്ചു   പരീക്ഷക്ക്‌ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക് വാങ്ങലാണ് വിദ്യാഭ്യാസം എന്നും കുട്ടി ക്രമേണ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതിനു കഴിയാത്തവന്‍ കഴിവ് കെട്ടവനും ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനും ആണെന്ന് അവര്‍ ധരിച്ചു വെക്കുന്നു. ഈ “മാര്‍ക്ക് വാങ്ങല്‍ കിട മത്സര”ത്തിനിടയില്‍ ജീവിതത്തിലെ തെറ്റും ശരിയും മനസ്സിലാക്കാനോ  ഉപകാരപ്രദമായ അറിവുകള്‍ നേടിയെടുക്കാനോ, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തെയും, ബന്ധങ്ങളെയും കുറിച്ചു മാനിക്കാ നോ അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ? ജീവിതത്തെ നേരിടാനുള്ള വൈദഗ്ദ്ധ്യമോ, ജീവിത നൈപുണ്യങ്ങളോ, പ്രാവീണ്യമോ നേടിയെടുക്കുന്നതില്‍ അവര്‍ പരാജയപ്പെടുന്നു.. വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് പള്ളികൂടങ്ങളില്‍ നിന്നും കലാലയങ്ങളില്‍ നിന്നും നേടുന്ന  സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളും, വിദ്യഭ്യാസ ലക്ഷ്യം എന്നത് നല്ല പേരും, മഹിമയും, ശമ്പളവുള്ള തൊഴില്‍ നേടിയെടുക്കലും മാത്രമായി ഞാനുള്‍പ്പെടെയുള്ള സമൂഹം ഇന്ന് മനസ്സിലാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ മാര്‍ക്ക്‌ ട്വിനിന്റെ വാചകം വളരെ പ്രസക്തമാണെന്നു തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു  “I HAVE NEVER LET INTEREFRE MY SCHOOLING WITH MY EDUCATION”.  

റഗുലര്‍ രീതിയില്‍ വിദ്യഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ പോയി പഠിക്കാന്‍ പലകാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സാധിക്കാത്ത ആളുകള്‍ക്ക് പഠിക്കാനുള്ള സൗകര്യമൊരുക്കി കൊണ്ടാണ് വിദൂര വിദ്യഭ്യാസ സമ്പ്രദായം നിലവില്‍ വന്നത്. ഇന്ന് മിക്ക സര്‍വകലാശാലകളും വിദൂര വിദ്യഭ്യസതിനുള്ള സൗകര്യം ലഭ്യമാക്കുന്നുണ്ട്. ഈ സര്‍വകലാശാലകള്‍ ഒക്കെയും ഇത്തരത്തില്‍ പരീക്ഷാര്‍ഥികള്‍ക്ക് സൗകര്യമൊരുക്കി കൊടുത്താല്‍ “ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത” വിദ്യഭ്യസികളെ കൊണ്ട് തട്ടിയിട്ടു നടക്കാന്‍ വയ്യ എന്ന അവസ്ഥയായിരിക്കും  ഇവിടെ. അല്ല അങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥ ഇവിടെ സംജാതമായിരിക്കുന്നു.

ഈ വിദൂര വിദ്യഭ്യസ സമ്പ്രദായത്തില്‍ സര്‍വകലാശാല കളുടെയും പഠിതാക്കളുടെയും ഇടയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ചില കേന്ദ്രങ്ങളെ കുറിച്ച് രണ്ടു വാക് പറയാതെ വയ്യ. ഉത്തരവാദിത്തം എന്ന വാക് പോലും പരിജയമില്ലാത്ത രീതിയിലാണ് ഇവര്‍ പൊതുവേ പെരുമാറുന്നത്. തങ്ങളുടെ കീഴിയില്‍ പരീക്ഷ എഴുതുന്ന പഠിതാക്കളുടെ നൂറു ശതമാനം വിജയം ഏറെ  കിട മത്സരം നടക്കുന്ന ഈ മേഖലയില്‍ അവര്‍ക്ക് പിടിച്ചു നിലക്കാന്‍ വളരെ അത്യാവശ്യമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ നൂറു ശതമാനം വിജയം എങ്ങനെ ഉണ്ടാവുന്നു എന്നത് അവര്‍ക്ക് വിഷയമേ അല്ല. അത് കൊണ്ടാണല്ലോ പരീക്ഷ കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ പോലും കണ്ടത് ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം  അവര്‍ അനുവദിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്. ലക്‌ഷ്യം മാര്‍ഗത്തെ സാധൂകരിക്കുന്നു എന്നല്ലേ !!! അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഈ പഠിതാക്കളെല്ലാം സംസ്കരിക്കപ്പെട്ട വിദ്യാസമ്പന്നരായത് കൊണ്ട് അവര്‍ക്കെന്തു പ്രയോജനം? കച്ചവടം വിദ്യഭ്യാസ മേഖലയെ ക്കൂടി അടക്കി വാഴുന്നതിന്റെ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും സമൂഹം അനുഭവിക്കാന്‍ പോവുന്നെ ഉള്ളു..
മഹാനായനേതാവ് നേതാവ് മുഹമ്മദ്‌ നബി (സ ) പഠിപ്പിച്ച പ്രാര്‍ത്ഥന ഈ അവസരത്തില്‍ എത്ര അനുയോജ്യമാണ്   
“ദൈവമേ, ഉപകരപ്രദമല്ലാത്ത വിജ്ഞാനത്തില്‍ നിന്നും നീ എന്നെ രക്ഷിക്കേണമേ..”    

NB:ചിത്രങ്ങള്ക്ക് കടപ്പാട് ഗൂഗിൾ 

Tuesday, January 28, 2014


നാലഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു  മുമ്പ്, റാഞ്ചിയിലെ റെയിൽവേ  സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ചാണ് ഇക്കൂട്ടരെ ഞാനാദ്യം കാണുന്നത് . ആദ്യം തോന്നിയത് അത്ഭുതമായിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും കണ്ട കാള വണ്ടിയെപ്പോലെ കാളക്കു പകരം മനുഷ്യൻ ഉരുട്ടി കൊണ്ടുപോവുന്ന മൂന്നു ചക്ര സൈക്കിൾ റിക്ഷ !!  നല്ല തണ്ടും തടിയുമുള്ള കാളക്കു പകരം  മെലിഞ്ഞു കോല് പോലിരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്മാർ വലിക്കുന്ന വാഹനം. അവർ റിക്ഷാ വാലകൾ.

ആദ്യങ്ങളി ലൊന്നും അതിലൊരു യാത്ര നടത്താൻ ഞാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. രണ്ടായിരുന്നു കാരണങ്ങൾ. ഒന്നാമത് പേടിയായിരുന്നു.   സ്വയ  രക്ഷയെ  ക്കുറിച്ചുള്ള ആധി . പിന്നെ പൊള്ളുന്ന വെയിലത്ത്‌ രണ്ടും മൂന്നും ആളുകളെയും പേറി ഇവർ  സൈക്കിൾ റിക്ഷ ചവിട്ടുന്നത് കാണുമ്പോഴുള്ള സഹതാപം. പിന്നെ പേടിച്ചു പേടിച്ചാണെങ്കിലും  നിവൃത്തി കേടു കൊണ്ട് ഒരിക്കൽ എനിക്കും അവരുടെ യാത്രക്കാരി ആവേണ്ടി വന്നു.

റാഞ്ചിയിൽ അവർ തന്ന കാഴ്ചകൾ പലതാണ്. കൽക്കരി ഖനികളിൽ നിന്നും  കൽക്കരി നിറച്ച എട്ടോ പത്തോ ചാക്കുകൾ പേറി സൈക്കിൾ റിക്ഷ ചവിട്ടുന്ന ഒരു കാഴ്ചയുണ്ട്. പട്ടണത്തിൽ നിന്നും ഒരു പാട് കിലോമീറ്ററുകൾ മാറിയാണ് കൽക്കരി കുഴിക്കുന്ന ഇടങ്ങള്‍. അവിടുന്ന് ഈ ചാക്കുകൾ കെട്ടിവെച്ചു കുന്നും കുഴിയും താണ്ടി ഇവര്‍ പട്ടണത്തിൽ വരും. ദിവസങ്ങളെടുക്കും ഈ യാത്ര തീരാന്‍. പട്ടണത്തിലെ ഹോട്ടലുകളിലും മറ്റും ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാൻ വേണ്ട കൽക്കരിയുടെ  വിതരണക്കാർ മിക്കവാറും ഇവരാണ്. ചാക്കുകൾ വിറ്റു കാലിയാക്കി തിരിച്ചു ചവിട്ടുമ്പോൾ ഇവരുടെ പ്രയത്നത്തിനു തക്ക  പ്രതിഫലം കിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നത് അവര്‍ സ്വയം ചോദിക്കരുണ്ടാരുണ്ടോ ആവോ. പക്ഷെ കാണുന്ന എന്നെ പോലുള്ളവർ അങ്ങനെ പലവട്ടം ചോദിക്കും

മിക്ക ഉത്തരേന്ത്യന്‍ തെരുവുകളെ പ്പോലെ തന്നെ റാഞ്ചിയുടെ തിരക്ക് പിടിച്ച തെരുവുകളിലും ഇവര്‍ അതി വിദഗ്ദ്ധമായി റിക്ഷ ഓടിച്ചു ജീവിക്കുന്നു. വീതി കുറഞ്ഞ, വളവുകള്‍ കൂടിയ റോഡുകളിലൂടെ വെറും ഹാന്‍ഡ്‌ ബ്രേക്ക്‌ ഉം പിന്നെ പയറ്റി ശീലിച്ച ബാലനസും ഉപയോഗിച്ച് ഇവര്‍ എത്ര ദൂരം വേണമെങ്കിലും വണ്ടിയോടിക്കും... മഴയത്തും വെയിലത്തും കൊടും തണുപ്പത്തും മുടങ്ങാതെ... ഇതിനിടയില്‍ അക്സിടെന്റ്റ് നുള്ള സാധ്യതകള്‍ വളരെ കൂടുതലാണ്... പക്ഷെ രസകരമായ ഒരു സത്യം ഏതുവണ്ടി ഇവരെ ചെന്ന് ഇടിച്ചാലും ഇവര്‍ ഏതു വണ്ടിയെ ചെന്ന് ഇടിച്ചാലും കുറ്റക്കാര്‍ റിക്ഷാ വാലകള്‍ ആണ്. അതാണവിടുത്തെഒരലിഖിത നിയമം. മുള്ള് ഇലമേല്‍ വീണാലും ഇല മുള്ളിന്മേല്‍ വീണാലും കേട് ഇലയ്ക്ക് തന്നെ. ഒരിക്കല്‍ അങ്ങനെ ഒരനുഭവവും ഉണ്ടായി. കൂട്ടുകാരി സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന സൈക്കിള്‍ റിക്ഷയുടെമേല്‍ ഒരു കാര്‍ വന്നു ചാഞ്ഞു, സ്വാഭാവികമായും സൈക്കിള്‍ റിക്ഷ മറിഞ്ഞു. കാര്‍ ഡ്രൈവര്‍ റിക്ഷ വാലയെ പൊരിഞ്ഞ ചീത്ത... തിരിച്ചു ചീത്ത പറഞ്ഞ കൂട്ടുകാരിയോട് റിക്ഷാ വാല .. “മാടം ആപ് ചുപ്പ് രഹിയേ.. ഏ ലോക് ഐസായീ ഹൈ.. ഗലതീ ഉസ്കെ പാസ് ഹൈ.. ലേകിന്‍ ഫിര്‍ ഭീ ഹമേ സുന്‍ ന പടേക.. ക്യുക്കി മേ ഹും ഏക്‌ റിക്ഷ വാല..” എന്ത് പറയാന്‍ പിന്നെ..ഇക്കൂട്ടര്‍ എല്ലാം കേട്ടു മിണ്ടാതെ റിക്ഷയും എടുത്തു പോയി കൊള്ളും... കഷ്ട്ടം!!

മാന്യമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി മാന്യമായ കൂലി ചോദിച്ചു വാങ്ങാനുള്ള അവകാശം വരെ ഇവര്ക്ക് പലപ്പോഴും നിഷേധിക്കപ്പെടാരുണ്ട് . ഒരിക്കൽ ഒരനുഭവമുണ്ടായി . ഒരു ഉത്തരേന്ത്യൻ കൂട്ടുകാരിയുടെ കൂടെ ഒരു റിക്ഷയിൽ കയറാ നിടയായി. യാത്ര തുടങ്ങും മുൻപ് പൈസ പറഞ്ഞുറപ്പിക്കൽ അവിടെ ഒരു പതിവ് പരിപാടിയാണ്. വിലപേശി ഒരു ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ തുകയിലാണ് യാത്ര തുടങ്ങാരുള്ളത് . അന്നും അങ്ങനെ തന്നെ സംഭവിച്ചു. വിലപേശൽ കലയിൽ മിടുക്ക് വളരെ കുറഞ്ഞ എന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പറഞ്ഞു അവൾ  രംഗം ഏറ്റെടുത്തു .അങ്ങനെ ഒരു വിലയും പറഞ്ഞു ഉറപ്പിച്ചു ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടങ്ങി. യാത്രവസാനം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച പൈസയില്‍ നിന്നും വളരെ കുറഞ്ഞ പൈസയും കൊടുത്തു അയാളെ പറഞ്ഞയക്കുമ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരി മൊഴിഞ്ഞു.. “പറഞ്ഞ പൈസ വളരെ കൂടുതലാണ്. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഇത്രയേ തരികയുള്ളൂ. “ അതും കേട്ട് പൈസ വാങ്ങുന്ന റിക്ഷാ വാലയുടെ മുഖത്ത് അന്ന് ഞാന്‍ കണ്ട ദയനീയ ഭാവം പിന്നെ എല്ലാ റിക്ഷ ക്കാരിലും ഞാന്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങി.

കാര്യം ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും  റിക്ഷവാലകൾ  ഉത്തരേന്ത്യയുടെ ഒരവിഭാജ്യ കാഴ്ചയാണ്. ഒരു തരത്തിൽ  ചിന്തിച്ചാൽ ഇവരില്ലാതെ അവിടെ യാത്ര ദുസ്സഹമാവും. റാഞ്ചി യെ പ്പോലെ പൊതു വാഹന സൗകര്യം വളരെ കുറഞ്ഞ ഇടങ്ങളിൽ റിക്ഷാ വാലകൾ സാധാരണക്കാരുടെ യാത്രക്ക് വലിയൊരു ആശ്രയമാണ്.  അതേ സമയം ഈ  സാധാരണക്കാരുടെ തന്നെ ചൂഷണത്തിന് തന്നെയാണ് ഇവർ  ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇരയാവുന്നതും.

സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക തലങ്ങള്‍ എടുത്തു നോക്കിയാല്‍ ഇവര്‍ സമൂഹത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും താഴെ തട്ടിലാവും വരിക. പേരോ, പെരുമയോ, കുല ജാതി മഹിമയോ, പണമോ എന്തിനു വിദ്യാഭ്യാസം പോലും അവകാശപ്പെടാനില്ലാതെ കിട്ടുന്ന പൈസ കൊണ്ടു ഓരോ ദിവസവും ആഘോഷമാക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടര്‍. ഒരു ദിവസം പൈസ കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ അന്ന് പട്ടിണി കിടന്നു ആഘോഷിക്കും. തെരുവ് ജീവിതത്തിന്‍റെ എല്ലാ അഴുക്കുകളും ഇവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ കാണാം. ലഹരിയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ വെട്ടിപ്പും ഉണ്ടെന്നു ചിലര്‍ പറയാറുണ്ട്. എല്ലാം കൂടെ നോക്കിയാല്‍ എല്ലാം കൂടെ മങ്ങിയ നിറം, ഇവരുടെ വേഷവും ശരീരവും പോലെ തന്നെ..

ഈ സൈക്കിള്‍ റിക്ഷകളില്‍ പോവുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും ഇവരെ കുറിച്ച് ഒരുപാട് ആലോചിച്ചുണ്ട്. ശോഷിച്ച ഞരമ്പ്‌ പൊങ്ങിയ കാലുകളെക്കുറിച്ച് മുതല്‍ അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെ കുറിച്ച് വരെ.
ഒരിക്കല്‍ അങ്ങനെ ഒരു കുടുംബത്തെ പരിചയപ്പെടാന്‍ ഒരവസരം ഒത്തു വന്നു. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ വന്ന ഒരു രോഗിയും കുടുംബവും. കുടുംബ കാര്യങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു വന്നപോഴാണ് ഒരു റിക്ഷാവാല കുടുംബമാണെന്നു മനസ്സിലായത്‌. ശരിക്കും ഞാനൊന്നും നോക്കി. 27  ഓളം വയസ്സ് വരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി. പ്രാന്ത് തുടങ്ങിയിട്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരുപാട് കഴിഞ്ഞു. ഇതുവരെ ചികിത്സി ച്ചിട്ടെ ഇല്ല. അത് ശരിക്കും കാണാം. അവര്‍ പശ്ചിമ ബംഗാളില്‍ നിന്നും വരികയാണ്. കൂടെ ഉള്ളത് ഉമ്മയും ഉപ്പയും. അവര്‍ ‘ഖാന്‍’ മാരാണ്. റിക്ഷവാലകളില്‍ഒരു നല്ല ഭൂരിപക്ഷവും മുസ്ലിം മതത്തിലെ ഖാന്‍ വിഭാഗത്തില്‍ പെട്ടവരാണെന്നു കേട്ടിടുണ്ട് ഞാന്‍. കുറെ ദേഷ്യപ്പെട്ടു ഞാന്‍. ഇത്രയുമായിട്ടും എന്തേ ചികില്സിക്കാതിരുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചു. അതിനുത്തരം അവര്‍ പോവാനിറങ്ങും മുന്‍പാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്‌. എഴുതിക്കൊടുത്ത മുന്നൂറു രൂപയുടെ മരുന്ന് പോലും വാങ്ങാന്‍ അവരുടെ കയ്യില്‍ കാശില്ല.  വണ്ടി കശുമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് കള്ള വണ്ടി  കയറിയാണത്രെ ജാര്‍ഖണ്ട്‌ വരെ വന്നത്. അവസാനം അയാളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. “മാടം, ഹം ഗരീബ് ലോഗ് ഹൈ , അഗര്‍ ഹം ഇസ്കോ ഇലാജ് കര്‍വായേന്ഗെ തോ ഹമാരാ പരിവാര്‍ ഭൂക് സെ മര്ജായെന്ഗെ”.. എന്ത് പറയാന്‍ പിന്നെ..